Cemiyetler, dernekler ve vakıflar...

Kısacası sivil toplum örgütleri, bir toplumun vicdanını temsil etmek için vardır. Toplumun sevinciyle sevinir, acısıyla dertlenir. Sorunları görür, çözüm üretir ve o çözümleri yine toplumla paylaşır. En azından varlık sebepleri budur. Hemen her meslek grubu da kendi içinde örgütlenerek mesleğinin itibarını korumaya, üyelerinin haklarını savunmaya ve yaşadığı sorunları en aza indirmeye çalışır. Bu kısa girizgâhtan sonra, iğnemiz de çuvaldızımız da hazırsa başlayalım. Takvimler 1972'yi gösterdiğinde Güneydoğu Gazeteciler Cemiyeti, ‘Gazete ve Ajans Muhabirleri Derneği’ adıyla bölgemizin hayatına girmiş. Sonrasında bugünkü adını alarak yoluna devam etmiş. Emeği geçen herkesi minnetle anıyorum. Kendimi gazeteci olarak tanımlamayabilirim. Ancak son iki yıldır hasbelkader gazetecilik yapıyorum ve özellikle yerel gazeteciliğin nasıl ağır şartlar altında yapıldığına birebir tanıklık ettim. Bugün herhangi bir resmi kuruma ulaşmak bile başlı başına bir mücadeleye dönüşmüş durumda. En değme yarışma programlarına taş çıkartacak nitelikte zorluklara sahip En basit örnek... Bu coğrafyanın en önemli gerçeklerinden biri deprem. Buna rağmen gazeteci olarak AFAD yetkililerine doğrudan ulaşmanız mümkün değil. Bakanlığa ya da valiliğe başvuracaksınız, uygun görülürse dönüş yapılacak. Ben de 04.02.2025 tarihinde 9599 kayıt numarasıyla resmi başvurumu yaptım. Sonuç? Bu satırlar yazılırken bile ne olumlu ne de olumsuz tek satırlık bir cevap gelmiş değil. Sessizlik de bazen kurumsal bir cevap sayılıyor galiba. Diyarbakır Cezaevi Müzesi için de benzer bir prosedür olduğunu duyunca açıkçası vazgeçtim. Fakat sonra gördüm ki Sayın Kültür ve Turizm Bakanı müzeyi ziyaret etmiş, ulusal ajanslar içeride rahatça görüntü almış, haberlerini servis etmiş. Demek ki kapılar tamamen kapalı değilmiş. Sadece bazılarına kapalıymış. Bir başka örnek... Sayın Valimizle röportaj yapmak istediğimi kendisine bizzat ilettim. Son derece nazik........

© Güneydoğu Ekspres