Gülşah’ın, Doğan’ın düşmanın elinden kurtulacağına inancı tamdı. Utanmasaydı, büyükleri müsaade etseydi, erkek kılığına girer, onu aramaya bile giderdi...

Vefalının olmaz nazı,

Bir kerecik bakıp gitti.

Yüreklere koydu sızı,

Kaşlarını yıkıp gitti.

Ok yayını, kuşamlıydı,

Delikanlı yaşamlıydı,

Çok sinirli hışımlıydı,

Yumruğunu sıkıp gitti.

Sanki aya benzer yüzü,

Îmân dolu hepten özü,

Gönülleri yakıp gitti.

Süleyman Çelebi’nin, Beyazıd Paşa’nın evlerinde büyük bir üzüntüye sebep oldu bu haberler... Gülşah’ın ise, Doğan’ın düşmanın elinden kurtulacağına inancı tamdı. Utanmasaydı, büyükleri müsaade etseydi, erkek kılığına girer, onu aramaya bile giderdi hiç tereddüt etmeden. Yine de içindeki acıyı bastıramıyordu. Elinde değildi, bazı şeyler.

Bir tek gülü veremedim,

Şimşek gibi akıp gitti.

Güzel, şen, şakrak Gülşah’ın neşesi kaçmıştı. Sabahlığını çıkarmadan odasında dolaşıp durdu. Sonra pencerenin önünde oturdu. Bir şey........

© Türkiye