Öfkesini kusmak için kafelerde dinlediği itirafçı gevezeliklerini hikâye ediyordu. Savunduğunu iddia ettiği halkın nezdinde itibarı yoksa da, hayattaki rolü buydu artık.

Erken uyandı kadın. Erken uyanmak eski alışkanlığıydı. Eski alışkanlıklarından bir de gece kafa yorduğu mesele ile birlikte gözünü açmaktı. Kafasını yastığa koyduğu anda uyuyordu genellikle ve meselenin, artık her neyse, onu uykusuz bırakmasına izin vermiyordu. Ancak sabah gözlerini açar açmaz, uyku için ertelediği meseleye hiç vakit kaybetmeden geri dönüyordu. Çünkü uzun zamandır sabah uyandığında yaptığı ilk iş, başucuna koyduğu telefona uzanmak oluyordu. Bu yüzden, gece iyi uyumuş olsa bile, sabaha gergin başlıyordu. Sabaha gergin başlıyordu ama sağlığına dikkat etmesi gerektiğini biliyordu. Sabah yürüyüşü için bir bahane bulup markete giden yolu biraz uzatıyordu. Kahvaltıdan önce birkaç esneme hareketi yapıyordu. Özellikle bel bölgesini güçlendirmesi gerektiğinin farkındaydı. Çünkü uzun saatler koltuktan kalkmayacak ve belinde sancılar hissedecekti. Hafif bir kahvaltı, güne sağlam kafayla başlamak için, sabah yürüyüşü kadar önemliydi. Bütün bunları yaparken aklını meşgul eden geceden kalma meseleler olurdu. O kadar çabasına ve hatta çemkirmesine rağmen, cahil Kürtler bir türlü aydınlanmiyordu. Kim ne demiş bakacak, esaslı bir yorum yapacak ve sosyal medyayı darmaduman edecekti. Bu kavgacı hırsı giderek bir öç alma refleksine dönüşüyordu. Bir bilim insanının nesnel tutumuna aykırıydı yazdıkları. Ama göğsünü gere gere öç almak, ötekini alt etmek, aklını ve birikimini her şeyin üstüne koyma azmi gözlerini karartmıştı. Değişen dünyaya uygun olarak siyasetin pratiği değişiyordu. İyi kötü bir barış ihtimali güçleniyordu. Bütün bunlar onsuz, hatta ona rağmen gerçekleşiyordu. Sosyal medyada ve 'itirafçının itirafı' mertebesindeki yayınlarda, arkaik ve gerçeklere arkasını dönmüş tezler savunuyordu. Kendisine........

© Güneydoğu Ekspres