Metin Münir sona doğru, doğup büyüdüğü adada  elini üzerinden hiç çekmediği bahçesine çekildi.

Büyük denilen kentte insanlar çocukluğundan gelen yalnızlığını artırmışlardı.

Bir gün bana bir kendini rahatlatma tavsiyesi gibi, her sabah kalk ve birşeyler yaz, dedi.

Kendi o niyetle yazmaya başladıklarını bir zaman sonra bir romana dönüştürdü.

Başlangıçta adını “Bulutlara Bakmaya Doyamıyorum” koymuştu.

Bu başlığı sevmiştim.

Metin’e çok uygundu.

Çok tekbaşına bir insandı Metin, belki fazla yalnız.

Travmanın insanın göz bebeklerini kaskatı kestirdiğini, siz isteseniz de onların kolay gülmediğini yaşadıklarımdan öğrenmiştim.

Ben Metin’i yüzünü de gülerken pek görmedim.

Ama........

© 10 Haber