Modern dünyanın en güçlü kavramlarından biri “sosyal devlet.”

Devlet vatandaşını koruyacak…

Gelir adaletsizliğini azaltacak…

Yoksulu gözetecek…

Bunların tamamı kıymetli.

Ancak burada çoğu zaman gözden kaçan temel bir soru var:

Bir toplumun adil olması için sadece devletin sosyal olması yeterli midir?

Çünkü yardımın kurumsallaşması ile dayanışmanın toplumsallaşması aynı şey değildir.

Devlet yardım eder.

Ama devlet komşuluk yapmaz.

Devlet ödeme yapar.

Ama devlet vefa üretmez.

Bugün birçok modern toplumun yaşadığı tam da budur:

Yardım var ama temas yok. Destek var ama dayanışma zayıf.

KAPİTALİZMİN BÜYÜK PARADOKSU

Modern Batı sistemi ilginç bir çelişki üzerine kuruldu.

Önce bireyi merkeze koydu.

Kişisel çıkarı ekonomik dinamizmin motoru ilan etti.

“Bırakınız yapsınlar” mantığıyla bireysel kazancı toplumsal faydanın üreticisi olarak sundu.

Ancak zamanla görüldü ki bu model;

• gelir eşitsizliği üretiyor,

• toplumsal kopuş oluşturuyor,

• insanı yalnızlaştırıyor.

Çözüm ne oldu?

Refah devleti.

Yani önce bireyi yalnızlaştıran bir sistem kuruldu, sonra bu yalnızlığın maliyeti kamu bütçesiyle telafi edilmeye çalışıldı.

Bu yüzden modern refah devletinin içinde yapısal bir paradoks vardır.

Kapitalizm........

© Yeni Şafak