Yaşlı gezegenimizin yeryüzü sayfasının güz aynasında çehrelerin değiştiği, uzaklara yolculukların, göçlerin, terhislerin, tebdillerin, ayrılıkların vedaların zamanıdır. Bu mevsimin yanakları okşayan serin rüzgârların nefesi, gördüğümüz her şeyin fânî, geçici, zail olduğunu hatırlatır... Sonbaharın acizliği çağrıştıran hasret dolu musikisinin terennümleri, düşünen kalpleri ihtizaza getirir. Yolun sonunu gösteren rüzgârın uğultusu, yaprakların hışırtısı, gri bulutlardan gökgürültüsüyle dökülen güz yağmurlarının şıpırtısı ile toprağın bereketine tevdi edilen tohumlar, ölüm, ölmek değildir gerçeği ile ahirette haşrin, yeni bir hayatın diriliş müjdeleridir. 

Sonbaharda tahayyülle, tefekkürle sükûnet içinde çok şeylerin dile geldiği, söylediği, ifade ettiği zengin manalar, derin sırlar, bakir hakikatler fark edilir. Dağlarda, bağlarda yaprakların sarı, kırmızı, turuncu, mor renklerle bezenmiş muhteşem manzarası, sondan sonsuzluğa, fenadan bekaya gidişin işaretlerini hatırlatır. Adeta bütün mevcudat fasih bir lisanla tesbih eder, sessiz çığlıklarla Kudret ve Azamet Sahibi’nin, mülkündeki eserleri tanıtır, mesajları sunar, mektupları okutur, işaretleri gösterir. 

Hikmet dolu güzellikler, nakışlı sanatlar, nizamlı ve intizamlı faaliyetler, nimetler, inamlar, ihsanlar, ikramlar Rabbimizi tarif eder. Ağaçların, kuşların, sineklerin, böceklerin, kelebeklerin simasındaki isimlerinin tecellisinden anlarız O’nun varlığını. Sonra paydos emriyle kafileler halinde dünyaya veda edip terhis olur, hayat ve mevt renk değiştirir, “bir an-ı seyyale bize yeter” der, yaratılış sırrına, tasarrufuna rıza ve kanaatle intisap eder peyderpey giderler... Bir an, bir sanat, bir tat, bir hatıra, bir renk ve renklerden mürekkep biteviye akan güzelliklerin içinde, hak vaki olunce matemsiz memnuniyetle, sessiz adımlarla tohumlar misali toprak perdesi........

© Yeni Asya