expand_moreexpand_lessexpand_moreexpand_less
|
 |
Irati GoikoetxeaEl Diario Vasco |
Horixe esan dit lagun batek asteroko zutaberako gaitzat zer hartu nahi nuen kontatu diodanean: A ze marroia! Hor sartu behar duzu, Irati? Baietz...
Ba, lo hartu dut. Tira, lo egitea erabaki dut. Irakurtzen ari zaren zutabe hau idatzi aurretik oheratu egin naiz bi ordu eta erdiz. Alaba ere garaiz...
Euskaltzaindiaren Hiztegian hizkiz hizki egin diot klak-klak-klak: e-s-p-a-z-i-o. Ea zer dioen. Bat: gauzak kokaturik dauden hedadura. Bi: Lurrazalaz...
Egin irribarre... eta klik! To, argazkia. Kolorea, tonua, aurpegiera, begien distira, hortzen sekuentzia, ileen nahas ordenatua... dena txukun atera...
Liburu zahar-zahar bat hartu esku artean eta eraman sudur parera. Hartu arnasa sabelarekin eta sabeleraino eta saiatu kontakizuna usaintzen. Liburua...
Agian zutabe hau liburua irakurri ondoren idatzi beharko nuke, baina oraintxe hari solte batzuk korapilatu dira berriro, eta jakizue oihartzunak noiz...
Gaurkoa ere deskribapen hutsean. Bakoitzak atera ditzala ondorioak. Edo besterik gabe, egonean utz dezala burua uretan beratzen. Burua, aspaldian...
Espainiara goaz, esan zidan atzo lagun batek. Eta nik, A. Nik katalejoak hartu eta urrutira begiratu nuen. Zenbateko distantziaz ariko ote zen...
Ez dakit sekula kontatu dizuedan bere gurasoei erakusteko elur-bola bat poltsikoan gorde zuen umearena. Ba, bai, joan zen eskolatik elurretara...
login
who are we?
contact us
qosheapp
