Gaurkoa ere deskribapen hutsean. Bakoitzak atera ditzala ondorioak. Edo besterik gabe, egonean utz dezala burua uretan beratzen. Burua, aspaldian joan-etorrian dabilkidan zer bitxi hori. ... Joaten da, joaten da, joaten da… eta aizue, itzuli egiten dela gero. Baina batzuetan beranduegi. Eta beste batzuetan goiz, baina berak nahi duenean.

Astelehenean gertatu zitzaidan. Bidarten. Lapurdiko kostaldeko herri ederrean. Bero egiten zuen eta hondartzara jaitsi ginen. Ederra da hondarraren kilimatxoa oinpean. Oin biluziek hondar ale bakoitza ttak sokasaltoan jartzea polita da. Ikusten ez den festa-zurrunbiloa sortzen da hor behean eta irudikatu nahi duenak irudika ditzake su artifizialak eta beste. Astelehenean ordea, zapatilla eta guzti egin nuen zasta-zasta hondarretan aurrera umeen irri-jolasek apirileko ur hotzari ohore egin behar niola ohartarazi zidaten arte. Zapatilla eta galtzerdiak erantzi eta hantxe utzi nituen, hantxe, olatuen burla-jolasetatik urruti. Eta ni ere jolasten hasi nintzen ezetz harrapatu eta ezetz harrapatu, plasta zipriztinak gora eta plasta zipriztinak gorago.

Hotza dago ura oraindik, oso hotza, baina ume artean dena eta beti izaten da bero eta goxo. Argazki bat hara begira, argazki bat hona begira, hartu horko harri zapal hori, egin salto kresalari, hara neska horien hondar eraikina, ama zer esaten dute?, urak harrapatuko du tripaz gora lo dagoen gizon hori, eman krema gehixeago… eta konturatzerako ordubeteak hozka egin zigun. Han urrutian itsasoa urrutixeago zegoen. Bildu genituen trasteak eta trasteak eta trasteak eta ai! Ai! Ai! Ai ama! Zapatillak! Eta barruan galtzerdiak. Ordu erditik gora jolas gozo, zoro eta eder egin ondoren, buruak lepo gainera egin zuen atzera: zapatillak! Momentuan ulertu nuen urruti behar zutela zapatillek ordurako, urruti plasta-plasta, urruti, urak eramanda. Eta hala ere, korrika txikian hurbildu nintzen zapatillak utzi nituen parera.

Aurpegi kezkatua izango nuen oso, pitzatua; ia behaztopa egin nuen aurrez aurre irribarretsu nuen emakumearekin. Beste ezer esan baino lehen, Euskagaz?, galdetu zidan. Eta ni kezka kaotiko haren erdian barrez lehertu nintzen bai eta bai esanez. Jakingo balu zenbat lasaitu ninduen euskagaz? goxo hark. Ez baita gauza bera zapatillekin zer gertatu den euskaraz jasotzea edo keinu urdurian frustrazioa hizkuntz gabetzea. Ulertu zuen badirela egoera batzuk ama-hizkuntzan behar dutenak. Eta nik bihotzez eskertu nion. Euskagaz zapatillak salbatu izana.

Límite de sesiones alcanzadas

El acceso al contenido Premium está abierto por cortesía del establecimiento donde te encuentras, pero ahora mismo hay demasiados usuarios conectados a las vez.

Por favor, inténtalo pasados unos minutos.

Al iniciar sesión desde un dispositivo distinto, por seguridad, se cerró la última sesión en este.

Para continuar disfrutando de su suscripción digital, inicie sesión en este dispositivo.

¿Tienes una suscripción? Inicia sesión

© El Diario Vasco