Pasieran nindoala entzun dut kantu batean. Ko-rri-ka. Ume-gaztetxo kuadrilla bat. Bederatzi-hamar urte. «Erensugeren itzala Santa-Grazitikan Zarrakaztelura». Goitik behera txukun-txukun, ... intonazioari eutsiz. Ederra asmatu duk, Pello, oraingo honetan ere. Barru-barrura sartu eta tripetan zaldiak trostan jarri dizkiguk beste behin. Eta haurrak hitz bakoitza tinko, serio, errepikatuz eta aldarrikatuz. «Ezkerraldeko AEK saretuz lurra». Eta A E K, hizki bakoitza ondo azpimarratuz eta okotzarekin ia bularraldea ukituz burua gora eta behera, kale izkinan, gorputza erdi dantzan. «Lauburu bat gâteau batean baino euskara gara…». «Gato esaten du?», bota du batek. «Gato? Bai, gato edo katu ez dakit», beste batek. Lau pauso eman ditut aurrera eta bost atzera. Ondoan eseri natzaie. Badago saltsa, bai, eta ez txikia. Kontatu didate eskolan ikasi dutela kantua, asko abesten dituztela ZETAK, ETS, Baloreak, Bulego. Ez dira bakarrak, etxea kantuz janzten zaigu guri ere aldiro eta ederra da hori oso, biba egungo musika irakasleak. Nik ez dut gogoan guk eskolan horrenbeste euskal kantu garaikide ikasi izana, ez garaikide eta ez historiko, ez kantu eta ez dantza, do-re-mi eta fa-sol-la eta buelta atzera. Biba egungo musika irakasleak. Kantuan eta dantzan lotsagabetzen dituzte haurrak, eta ez da gutxi. Asko da. Baina ai adiskide. Ai. Itzuli naiz kale kantoira. «Junkeraren fandango berri bat bezala bidaia berri baten bila». Ausartu banaiz ausartu naiz, ia egin diot mihiari hozka. «Badakizue nor den Junkera?». Oraingoan okotzak bularraldera ez, sorbaldak zuzen-zuzenean belarrietara. Aukera polita zuen ba musikako irakasleak hazka pixka bat egiteko. «Dajlatik Gazara». Gaza bai, Gaza argi. Dajla… Dajla… Zer esaten ari direnik gabe. Dajla, Itoitz, Zarrakaztelu, Ezkerraldea, Santa-Grazi, Elorreta eta Agurain. Paperezko maparik eskura ez eta mugikorra atera diet. Ze erremedio. Hemen, hor eta han. «Eta Xiberu?», galdetu du batek. Bekozkoa okertu diot. Ai, aukera polita zuen ba andereñok ingurune Euskal Herriratu eta munduratzeko. Ai. Bariñaz ez diet ezer kontatu, galdetuko ote diote beren buruari Bidane Baskaran nor den. «Arranoaren hegaldia lumadi berriaz». «Ulertzen duzue?», nik. Isilik haiek. Ai, hizkuntza aztertu eta aberasteko andereñok erabiliko balitu lumadi eta beste. «Ai. Kontatzen ez badizuete zuek galdetu, mattek, zuek galdetu», esan diet. Eta agur.

Ai. Kantuak motiba gaitzala abestu eta dantzatzeko, e Pello? Kantuak motibatuko bagintu garena ezagutzeko… orduan bai korrika! Eta hegan!

Límite de sesiones alcanzadas

El acceso al contenido Premium está abierto por cortesía del establecimiento donde te encuentras, pero ahora mismo hay demasiados usuarios conectados a las vez.

Por favor, inténtalo pasados unos minutos.

Al iniciar sesión desde un dispositivo distinto, por seguridad, se cerró la última sesión en este.

Para continuar disfrutando de su suscripción digital, inicie sesión en este dispositivo.

¿Tienes una suscripción? Inicia sesión

© El Diario Vasco