“Kimse telefona bakana para uzatmazken beyaz baston görünce eller ceplere gidiyor.”

Hatırama bugün de devam ediyorum. Eşimle kızımı dükkân dışında beklerken Bir süre sonra yanımdan geçen herhangi birinin cebinde bozuk para aradığını duyuyorum. Ardından elime uzanan birkaç kuruş… Eskiden ne diyeceğimi, nasıl tepki vereceğimi bilemezdim. İncindiğim de olurdu. Şimdi sadece teşekkür ediyorum. Çünkü çoğu zaman karşımdaki insanın kötü niyetli olmadığını, sadece yanlış bildiğini görebiliyorum.

Geçenlerde yabancı uyruklu olduğunu tahmin ettiğim bir hanımefendi yanıma yaklaştı.

Elime bir kâğıt para uzattı. “Teşekkür ederim” dedim. “Ben devlet memuruyum, çalışıyorum. İhtiyacım yok.” Israr etti. “Yine de sen al” dedi. Parayı almadım. O yoluna gitti. Ben de yoluma… Ama o an........

© Türkiye