Memleket; çerçeve yasa, faşizan hezeyanlar, hızla eskiyen yeni partiler ve savaş tutkunlarının histerisiyle meşgulken, bir haber yıldız kayması gibi semalarımızda bir an görünüp, unutmakla malul hafızalarımızdan siliniverdi.

Hikâye; Türk aydınlanmasının jakoben bir neferinin, şarkın karanlığında kuruyacak iki filizi, puantiyeli bembeyaz elbiseler giydirip, bir ışık huzmesi içinde kutsal mabetlerine yüz sürmeye götürmesiyle girdi memleket gündemine. Ve hikâye, her şey ancak doğal olduğunda mümkün olacak kadar sembolizm içeriyordu.

Yoksul, cahil ve itaatkâr Kürt anne-baba, sarışın kız çocukları (Dersim efekti), batıdan arz-ı endam etmiş sarışın (çakma?) aydınlanmacı öğretmen, öğretmen ve çocukların üzerinde aynı puantiyeli elbise, yine aynı model hasır şapkalar, yaşlı anne-babanın şalvarları, olanca kutsiyetiyle Anıtkabir, neredeyse her fırsatta bayrak görseli, Atatürk’ün huzurunda huşu içerisinde duruş.

Yüzleri geleceğe dönük, Türkçe konuşan güzel ve neşeli kız çocukları. Kürtçe konuşan yaşlı, kötü giyimli anne, bozuk diksiyonu ve eski şalvarıyla yoksul baba. Köhne, eski ve çirkin bir ev. Geniş avluları, mermerleri ve görkemli sütunlarıyla güçlü, zengin ve ışıltılı Anıtkabir.

Kürtler kendi topraklarında, kimliksiz, görünmez ve yasadışı ilan edilmedi yalnızca. Aslında bundan daha trajik şekilde eksik ilan edildiler. Çünkü güç ile hükmetmenin bir de psiko-sosyal bir tamamlayıcısının olması gerekiyor.

Eksik olanın tamamlanması gerekir. Geri olanın ilerletilmesi, cahil olanın eğitilmesi, geleneksel olanın modernleştirilmesi, dağınık olanın merkeze bağlanması gerekir. Böylece bir halkı rızaları hilafına yönetmekle kalmaz, onların yerine düşünmeye, onlar için iyi olanı seçme hakkını da kendinde görecektir muktedir olan.

İşte “medenileştirme misyonu” denilen zihniyetin temelinde bu vardır. Medenileştiren kendisini zaten medeni kabul eder. Öteki ise henüz tamamlanmamış olandır. Onun........

© İlke TV