Makinelerin sesi, bekleyişin ağırlığı ve insanın kelimelerle arasına mesafe koyan o tuhaf sessizlik… Orada zaman başka türlü akıyor. Hayat, alıştığımız hızından sıyrılıp en yalın hâline dönüyor. Bir de bu çocuk yoğun bakım servisiyse tarifsiz bir ağırlık çöküyor insanın yüreğine.

Yoğun bakımda çocuk olmak… Savunmasız, sessiz, masum; tüm çocukların sahip olduğu bu özelliklerin en saf haliyle yaşıyorlar. Hiçbir iddiaları yok. Hiçbir beklentileri yok. Sadece yaşamak istiyorlar. Aylarca, yıllarca makinelere bağlı olarak bizim her an alabildiğimiz nefesi almayı, her gün yiyebildiğimiz şeyleri yemeyi bekliyorlar…

Çocuklara bakınca insanın içine saf bir merhamet doluyor. Eğer hislerimiz bu yönde değilse kendimizi hemen sorgulamamız gerek çünkü insan olmanın özünde; çaresiz olana, güçsüz olana,........

© Güneydoğu Ekspres