Peygamber Efendimiz buyuruyor:

“İnsanların en hayırlısı, insanlara faydalı olandır.”

Bu cümle süs değildir.

Kişinin sadece şehadet parmağı kıpırdasa bile,

o hareket insanlığa fayda üretmiyorsa,

orada hayat eksiktir.

Hayat dediğin şey konfor değil.

Ben Darwin’in kavgasından söz etmiyorum.

Büyük balığın küçük balığı yuttuğu vahşi düzenden bahsetmiyorum.

Ben başka bir şey söylüyorum:

Mücadele, hayatın bizzat kendisidir.

Mücadelen bittiği an,

yaşadığını sanırsın ama aslında çözülürsün.

Karşına bir problem mi çıktı?

Alarm çaldı demektir.

Demek ki ayağa kalkman lazım.

Demek ki direnmen lazım.

Demek ki büyümen lazım.

Zaferler, rahat koltukta oturanların değil;

terleyenlerin, direnenlerin, vazgeçmeyenlerin hanesine yazıldı.

Atmaca serçeye musallat olmasa,

serçe kanadını tanıyamaz.

Mesele hayatta kalmak değil.

Mesele faydalı kalmak.

Çünkü mücadele etmeyen,

KİTABINI OKUYUP KENDİ KİTABINA İNANMAMAK

Geçen hafta Hazreti İsa Aleyhisselam’ın nüzulünü yazdım.

Çünkü mesele yorum değil.

Nüzul-i İsa Aleyhisselam, tali bir bahis değil.

Tefsir dipnotu değil.

Otuz beş sahabinin beyanı ve icmaı.

“olsa da olur olmasa da” denilecek bir mevzu değildir.

Bediüzzaman’ın açık beyanını görmezden gelmek.

“…Vaat etmiş. Elbette gönderecek.”

Peki o zaman niye zor geliyor?

Niye kabullenemiyoruz?

Niye modern aklın filtresinden geçmeyeni ayıklıyoruz?

“Ya Ehlel Kitap, lima tekfurûne bi........

© Diriliş Postası