Bir yasa düşünün: Adı “Milli Dayanışma ve Toplumsal Bütünleşmenin Güçlendirilmesine Dair Kanun” olsun. Amacı da toplumdaki farklı kesimleri aynı zeminde buluşturmak, uzun yıllardır devam eden çatışma ve gerilimleri sona erdirmek, toplumsal mutabakatı güçlendirmek olsun.

Böylesine önemli bir düzenleme Meclis’te kabul ediliyor.

Fakat tam da burada sorulması gereken basit bir soru var:

Toplumsal mutabakatı öncelediği söylenen bir yasa için toplumun kendisine neden doğrudan sorulmadı?

Üstelik Türkiye bunun için çok önemli bir fırsatı zaten önümüze koymuş olabilir: futbol tribünleri.

Çünkü tribün, Türkiye'nin belki de en samimi kamuoyu araştırmalarından biridir. İnsanlar orada parti teşkilatının, milletvekilinin, televizyon yorumcusunun veya sosyal medya algoritmasının yönlendirmesiyle değil; çoğu zaman yıllardır taşıdığı kimlikle, öfkeyle, aidiyetle ve refleksle konuşur.

Daha da önemlisi, Türkiye'de birbirine karşı en sert rekabeti yaşayan taraftar gruplarıdır bunlar.

Galatasaraylı ile Fenerbahçeli, Beşiktaşlı ile Trabzonsporlu, Bursasporlu ile başka bir takımın taraftarı… Aynı tribünde bile birbirine tahammül etmekte zorlanan insanlar. Fakat son dönemde farklı statlardan gelen görüntüler, siyasi açıdan üzerinde çok daha ciddi düşünmemiz gereken bir tablo ortaya koydu.

Birbirlerine rakip olan tribünlerin önemli bir bölümünün, “Terörsüz Türkiye” ve barış sürecine ilişkin ortak sloganlarda buluşması, küçümsenecek bir sosyolojik veri değildir.

Burada küfürleri, hakaretleri, taşkınlıkları bir kenara bırakalım. Onları zaten savunmanın anlamı yok. Mesele başka.

Mesele, farklı siyasi görüşlerden, farklı şehirlerden ve birbirine rakip kulüplerden insanların aynı konuda ortak bir tepki veya destek cümlesi kurabilmesidir.

Bu tablo, “Toplum bu konuda ne düşünüyor?” sorusuna cevap arayan siyasetçiler için son derece değerli değil midir?

Üstelik daha Amedspor'un Süper Lig'deki ilk maçına........

© Yeniçağ