Anlaşma’nın muhtevasındaki en önemli hususun “taraflardan birinin saldırıya uğraması hâlinde, ortak yanıt verme taahhüdü”dür. Yani NATO’dakine benzer bir kolektif güvenlik ilkesinden bahsediliyor.

Anlaşma’nın imzalanmasında ABD/İsrail-İran savaşında, “Körfez ülkelerinin büyük kayıplar vermesi, savaşan taraflar arasında müzakerelerin tıkanması ve gelinen noktada çıkış yolu bulunamaması durumunda kontrol edilemeyen gerilimin tırmanacağına dair endişeler”in etkisi en temel sebeplerdendir.

İmzalanmasından hemen sonra bölgenin önemli aktörlerinden Mısır’ın neden Anlaşma’ya dahil olmadığı da gündemde. Türkiye Dışişleri Bakanı Hakan Fidan’ın 08 Ağustos 2026’da “Kahire’nin Ankara için doğal bir ortak” olduğunu ve “teknik sorunlar çözüldükten sonra ittifakın bir parçası olmasının önünde hiçbir engel olmadığını” söylemesi, bölgenin aktörlerince dikkatle takip edildi. Ancak Kahire’den hâlen resmî bir açıklama gelmemesi de, Mısır’ın Anlaşma’ya dahil olup olmayacağı tartışmalarını sürdüren en önemli etkenlerdendir.

Bununla birlikte “Riyad yönetiminin, Mısır’ın Anlaşma’ya en azından şimdilik katılmasını istemediği” de basına yansıdı. Ayrıca Riyad’ın bu yöndeki tutumunda “Mısır’ın Birleşik Arap Emirlikleri (BAE)’yle artan yakınlığı nedeniyle Abdülfettah El-Sisi hükümetine karşı artan hayal kırıklığından ve Riyad’ın Mısır’ın artık eskisi gibi stratejik-askerî değer taşımadığına dair inancından kaynaklandığı” belirtiliyor.

Mısır’ın savunma-ortak güvenlik muhtevalı bir ittifaka girmemesinde “ittifakın bölgesel çatışmaları ve silahlanma yarışını körükleyeceği endişeleri; İran ve İran’ın Direniş Ekseni’ndeki milislerle muhtemel dış çatışmalardan kaçınmak istemesi; dış politikada serbest manevra kabiliyetini; ve askerî güç kullanımında bağımsızlığını koruma arzusu; özellikle Gazze’deki arabulucu rolünden kaynaklı olarak, tarafsız statüsüne zarar gelebileceği çekincesi; Türkiye-Suudi Arabistan-Pakistan’a ittifak edecek kadar yaklaşmanın Yunanistan, Güney........

© Yeni Asya