Quero comezar cunha afirmación que non é unha pose nin unha frase bonita: para min, a política non é un xogo. Non é un pasatempo que poidamos abandonar cando deixa de resultarnos cómodo. E, desde logo, non é unha forma de vida nin un emprego ben pagado, como si o é para quen decide desde un despacho climatizado sen ter que sufrir despois as consecuencias das súas propias decisións.

Para millóns de persoas, a política é outra cousa: é chegar ou non a fin de mes, é poder pagar a vivenda, é o prezo da cesta da compra e da luz, é conseguir unha cita médica cando a necesitas, é ter unha escola pública digna, é cobrar unha pensión que chegue para vivir. A política entra nas nosas casas aínda que non queiramos; moldea a sociedade, o contorno, o presente e o futuro que lles deixaremos aos nosos fillos.

Todo ten un prezo, e ese prezo decídese por eles

O prezo do pan, da auga, da enerxía, da sanidade ou da educación non aparece por arte de maxia: detrás de cada prezo, de cada orzamento e de cada recorte hai unha decisión política.

É o recibo da luz, é a cola do centro de saúde, é o alugueiro que sobe e o........

© Tercera Información