Amazon kadını zırhını başkasından istemez, kendi kılıcını kendi döver.

İnsanın sırtındaki en büyük yük başkalarının yargıları değil, kendi içine usulca fısıldadığı o ham hakikatle yüzleşme cesaretidir. Çünkü en büyük çarpıtma, tarihin değiştirilmesi değildir; insanın kendi gerçeğini değiştirmesidir. Hakikat acele etmez, bağırmaz, kendini ispatlamaya çalışmaz. Bekler sessizce ve sabırla. Çünkü bilir ki insan, eninde sonunda kendi aynasının önüne dönecektir. Belki de bu yüzden o cesur kadınlar ölüm yolculuğuna bile aynalarıyla çıktılar. Çünkü ölümden korkmayan insanın korkacağı tek şey, kendine yabancılaşmaktı. Bedenlerini silahlar koruyabilirdi ama aynaları ruhlarını koruyordu. Gerçek zırh buydu. Ne başkasını yenmekte, ne daha güçlü görünmekte, ne de tarihe adını kazımakta. Onur, insanın kendi gözlerinin içine utanmadan bakabildiği yerde başlıyordu. Bozkır bunu çok iyi biliyordu çünkü bozkır gösterişi değil, özü sınardı. Orada rüzgar, insanın bütün maskelerini er ya da geç savururdu. Geriye yalnızca yalın gerçek kalırdı.

Çürüyüş de tam burada başlardı. Dışarıdan değil, içeriden, sessizce ve kimsenin duymadığı küçük tavizlerle. Vicdana söylenen küçücük yalanlarla. İnsanı yıkanın büyük fırtınalar olduğu sanılır, oysa en büyük yıkım, yıllarca fark edilmeyen küçücük çatlaklardan başlar. Kökü kuruyan ağaç,........

© Sonsöz