Bu yazı bir masa başında yazılmadı…

Bu satırlar, Portekiz ve İspanya sokaklarında yürürken, meydanlardan geçerken, dar sokaklarda durup bakarken zihinde biriken soruların sonucudur…

Bir seyahatin ardından, bir muhasebenin içinden süzülerek ortaya çıktı…

“İki günü birbirine eşit olan ziyandadır.”

Bu söz, yol boyunca insanın zihninden çıkmıyor…

Çünkü burada görülen şey sadece tarih değil; terk edilmiş bir süreklilik meselesi…

Lizbon’da, Sevilla’da, Kurtuba’da dolaşırken insan şunu fark ediyor…

Taş yerli yerinde…

Meydanlar hâlâ ayakta…

Şehir aklı hâlâ çalışıyor…

Ama bu şehirlerin bir zamanlar taşıdığı ruh yok…

Endülüs, yüzyıllar boyunca sadece bir coğrafya değildi…

İlimdi…

Şehircilikti…

Birlikte yaşama ahlakıydı…

Bugün Batı’nın sahiplendiği pek çok bilimsel ve mimari birikimin temeli, bu topraklarda atıldı…

Peki sonra ne oldu…

Bu soru, seyahat boyunca insanın yakasını bırakmıyor…

Endülüs bir günde kaybedilmedi…

Çöküş bir anda gelmedi…

Kaybediş sessizdi…

Yavaş oldu…

Ve en tehlikelisi, fark edilmeden gerçekleşti…

İlim........

© Maraş Gündem