Bayram Balcı’nın çantasında edebiyat dergileri ve şiir kitapları bulunurdu. Matematik dersinde gizlice çizgi roman okuyan bir liseli gibiydi. Yurt Haberler servisine iç açıcı haberler gelmezdi. Bu haberleri takip etmek, yayına hazırlamak, muhabirlerle haberi tartışmak kolay iş değildi. Fırsat bulunca edebiyat dergisi karıştırmak, bir tartışma yazısına göz atmak, bir şiir okumak ona terapi gibi geliyordu muhtemelen.

Kültür Sanat servisine gelen protokol kitaplar ve dergiler de onun göz hapsindeydi. “O kitap lazım Bayram” uyarısına, “Yedik mi kardeşim” diyerek sırıtışı gözlerimin önündedir.

Ender Öndeş de aynı durumdaydı. Mahpusken Belge Yayınları’nın Yeni Sesler dizisinden çıkmıştı ilk kitabı. Cemile Çakır şanslıydı sanki. Kültür Sanat servisinde olsa da sayfa hazırlama telaşı berbattı ve şiire zaman ayırabiliyordu.

Müslüm Yücel hayatın bütün hengamesi içinden özel, özgün şiirler çıkarıyordu. Bir de gizli bir şair vardı: Nevzat Aydın. Bir ara Bayram’la çalışıyordu, şiire hiç yüz vermez görünüyordu ve yıllar sonra bir şiir kitabıyla çıkıvermişti karşımıza.

Gazetenin yazarları da şairdi: Şükrü Erbaş, Veysel Çolak, Ahmet Telli, günlüklerini gönderen Ece Ayhan ve 30 yıldır dinlenmeden yazan Hicri İzgören. Ahmed Arif’in tarifiyle her biri “Yürek işçisi”.

Gazetecinin mesaisi biter mi? Biter. Aklı hep haberde olsa da, soluklanmaya herkesin olduğu gibi gazetecinin de ihtiyacı vardır. Bayram çantasını omzuna atar ve........

© İlke TV