Açıklık yerini çıplaklığa bıraktı. Nesil çıplaklık sebebiyle ahlak, inanç ve namus kavramını yitirdi.

İnsan yalnızca bedenden ibaret değildir. İnsanı kıymetli kılan; aklı, iradesi, ruhu, inancı, şahsiyeti ve ahlakıdır. Ne var ki çağımızın tüketim kültürü insanı bütün bu değerlerinden uzaklaştırarak yalnızca bedeni üzerinden görünür olmaya zorlamaktadır. Özellikle kadın bedeni; reklamların, dizilerin, müzik kliplerinin, sosyal medyanın ve moda sektörünün en çok kullandığı ticari araçlardan biri hâline getirilmiştir. Buna da “özgürlük”, “öz güven”, “çağdaşlık” ve “bedenini sevme” gibi kulağa hoş gelen isimler verilmiştir. Oysa insanın bedenini teşhir etmesi özgürleşmek değil, tüketim sisteminin bakışlarına ve beğenilerine bağımlı hâle gelmektir.

Bugün gelinen noktada mesele artık basit bir giyim tercihi olmaktan çıkmıştır. Çıplaklık; çocukların ve gençlerin mahremiyet algısını, aile yapısını, kadın-erkek ilişkilerini, sadakat anlayışını ve toplumun ahlak ölçülerini doğrudan etkilemektedir. Sokakta, ekranda ve sosyal medyada sürekli bedensel teşhirle karşılaşan bir neslin zihinsel, duygusal ve ahlaki dünyasının bundan etkilenmemesi mümkün değildir. Bu sebeple çıplaklığı konuşmak, yalnızca kıyafet konuşmak değildir. Neslin geleceğini, ailenin korunmasını, insan onurunu ve medeniyetimizin devamını konuşmaktır. Bu sebeple susmamak, konuşmak gerekir.

Çıplaklığın Psikolojik Arka Planı Çıplaklığın psikolojik arka planında çoğu zaman görünür olma, beğenilme, kabul edilme ve dikkat çekme ihtiyacı bulunmaktadır. Modern insan, özellikle sosyal medyanın etkisiyle kendi değerini şahsiyetinde, bilgisinde, ahlakında ve üretkenliğinde değil; aldığı beğeni, yorum ve takipçi sayısında aramaya başlamıştır. Kişi, iç dünyasında yeterli bir değer duygusu geliştiremediğinde dış görünüşünü başkalarının onayına sunarak kendisini değerli hissetmeye çalışabilir. Daha fazla ilgi görmek için daha fazla beden göstermek, zamanla kişinin davranışlarını yöneten bir döngüye dönüşebilir. Başlangıçta tercih gibi görünen bu durum, ilerleyen süreçte sosyal onaya bağımlılığa kadar varabilir.

Elbette çıplak giyinen her insanı tek bir psikolojik sebeple açıklamak doğru değildir. Aile yapısı, arkadaş çevresi, moda anlayışı, medya, kültürel baskılar ve kişinin yetiştiği ortam da giyim tercihlerini etkiler. Fakat özellikle dijital dünyada bedenin teşhir edilmesi, sıradan bir kıyafet tercihinin ötesine geçmiştir. Sosyal medya algoritmaları dikkat çeken görüntüleri daha fazla öne çıkarmakta; daha çok görünür olmak isteyen kişi de sınırlarını giderek genişletebilmektedir. Böylece insan, farkında olmadan kendi bedenini dijital pazarın tüketim malzemesine dönüştürmektedir.

Sağlıklı öz güven, insanın bedenini başkalarının değerlendirmesine sunması değildir. Gerçek öz güven; kişi kimsenin beğenisine ihtiyaç duymadan kendi değerini koruyabiliyorsa vardır. İnsan, “Bana kaç kişi baktı?” sorusuyla değil, “Ben nasıl bir şahsiyet sahibiyim?” sorusuyla kendisini inşa etmelidir. Çocuklarımıza da bedenleri üzerinden ilgi görmeyi değil; akılları, emekleri, ahlakları ve kabiliyetleriyle değerli olduklarını öğretmeliyiz. Aksi hâlde beğeni uğruna mahremiyetini kaybeden, mahremiyetini kaybettikçe de şahsiyetinden uzaklaşan bir nesil yetişir.

Açıklık Değil Bu, Çıplaklık Yıllardır toplumda açık ve kapalı giyim üzerinden tartışmalar yapılıyor. Fakat bugün karşılaştığımız görüntülerin önemli bir kısmını yalnızca “açıklık” kelimesiyle ifade etmek mümkün değildir. Vücudun mahrem bölgelerini (göbek vs.) açıkta bırakan, iç çamaşırını andıran veya bedeni bütün hatlarıyla teşhir eden kıyafetlere sadece “açık giyim” demek, yaşanan ahlaki yozlaşmayı hafifletmektir. Çünkü açıklık ile çıplaklık arasında bir sınır vardır ve moda endüstrisi bu sınırı her geçen yıl biraz daha ortadan kaldırmaktadır.

Dün insanların plajda giymeye çekindiği kıyafetler bugün çarşıda, pazarda, alışveriş merkezinde ve toplu taşıma araçlarında günlük kıyafet hâline getirilmeye çalışılıyor. Birkaç yıl önce aşırı kabul edilen görüntüler, sürekli tekrar yoluyla normalleştiriliyor. Toplum önce şaşırıyor, sonra susuyor, ardından alışıyor. Böylece dün ayıp sayılan davranış bugün moda, yarın ise mecburiyet gibi sunuluyor. Özellikle genç kızlar, belli kıyafetleri giymedikleri zaman çağ dışı, öz güvensiz veya baskı altında olduklarını düşünmeye yönlendiriliyor. İnsanların kendi tercihleriyle giyindiği iddia edilirken aslında moda, reklam ve arkadaş çevresi çok güçlü bir psikolojik baskı kuruyor.

Burada asıl mesele herhangi bir insana hakaret etmek veya insanların bedenleri üzerinden onları aşağılamak değildir. Biz insanın şahsiyetine değil, toplumda normalleştirilen teşhir kültürüne karşı çıkıyoruz. Günahı ve yanlışı eleştirmek başka, insanın onurunu çiğnemek başkadır. Ancak “Kimseyi incitmeyelim” düşüncesiyle yanlışa yanlış demekten de vazgeçemeyiz. Çıplaklığın yaygınlaştırılması bireysel bir tercih olmaktan çıkarak ortak alanları, çocukların zihinlerini ve toplumun ahlak iklimini etkilemektedir. Bu sebeple meseleyi doğru isimlendirmeliyiz: Her beden teşhirini “açıklık” diyerek masumlaştıramayız. Bazı görüntüler artık açıkça çıplaklıktır.

Çıplaklık Açıkça Sapıklıktır “Sapma” kelimesi, bir insanın bütünüyle değersiz olduğunu söylemek için değil; yaratılışın, mahremiyetin ve ahlakın belirlediği sınırdan uzaklaşmayı ifade etmek için kullanılmalıdır. İnsanın mahrem yerlerini örtmesi, utanma duygusuna sahip olması ve bedenini herkesin bakışına açmaması, insanlık tarihi boyunca temel ahlaki ölçülerden biri olmuştur. Çıplaklığın sistemli biçimde teşvik edilmesi, insanın fıtratındaki hayâ duygusundan ve toplumun ortak edep anlayışından bir sapmadır. Yanlış olan yalnızca bedenin açılması değil; teşhirin özgürlük, ilericilik ve cesaret adı altında yüceltilmesidir.

Özellikle sosyal medyada bazı insanlar, dikkat çekmek ve takipçi kazanmak için bedenlerini sürekli daha fazla göstermeye yönelmektedir. Bunu izleyen gençler de görünür olmanın yolunun bilgi, emek ve başarıdan değil, bedensel teşhirden geçtiğini zannetmektedir. Bu anlayış insanı şahsiyetinden koparır; kadını ve erkeği bir bakış nesnesine indirger. İnsanın değeri beden ölçülerine, fiziksel görünüşüne ve başkalarında uyandırdığı arzuya bağlandığında hem insan onuru hem de sağlıklı ilişki anlayışı zarar görür.

Ancak davranışı eleştirirken kişileri aşağılamak, taciz etmek veya şiddeti meşrulaştırmak asla doğru değildir. Bir insanın yanlış giyinmesi, başka birine kötü söz söyleme, rahatsız etme ya da saldırma hakkı vermez. Herkes kendi bakışından, dilinden ve davranışından sorumludur. Bizim mücadelemiz insanlarla değil, insanı değersizleştiren bu yanlış kültür(süzlük)ledir.

Çıplaklık Dinimizce Haramdır İslam dini insanı bedeni, ruhu ve şahsiyetiyle birlikte korumayı amaçlar. Bu sebeple mahremiyet, tesettür, hayâ ve iffet, namus, ahlak, inanç yalnızca geleneksel kabuller değil; dinimizin açık ölçüleridir. Kur’an-ı Kerim’de hem erkeklere hem kadınlara gözlerini haramdan sakınmaları ve iffetlerini........

© Haber Vakti