Gençlik için zor zamanlar geçiriyoruz.

Uzun yıllardır bizi bir araya getirip koruyan, kollayan mahallelerimiz yok.

Gece misafirlikleri, çay sohbetleri, çoluk çocuk kış eğlenceleri, yaz kahkahaları yok.

Bizim çocukluk ve gençlik yıllarımızda aile yapısı daha ağırlıklı olarak baba merkezliydi.

İletişim çağı, sosyal medya yalnızlıklarımız bizi uzun zamandır etrafımızdan kopardı.

Mahalle bakkalımızın, terzimizin, berberimizin yerini, büyürken bize hayat okulu olan geçmişe ait tecrübelerimizin yerini “Google” amca, “Chatgpt” yapay zekâ uygulamaları aldı. Yan yana gelip yapabildiğimiz, öğrenebildiğimiz arkadaşlıkların yerini sanal sohbet odaları aldı. Buranın oluşturduğu yalnızlık bizi bireysel ve tekil hale getirdi.

Bu yalnızlıktan sadece biz etkilenmedik, en çok çocuklarımız etkilendi. Konuşmanın tecrübenin, bilgi paylaşmanın ama en önemlisi görünmeyen yaşam kurallarının aktarılmasında başarısız olduk. Aynı evde yan yana oturduk, birbirimiz ile konuşmak yerine sosyal medyadan sohbet eder olduk. Bu bireyselliğimiz aslında yaşamdan beklentilerimizi de değiştirdi. Bir çaba, bir zaman ile gelişebilecek şeylere artık sanal da olsa saniyeler içerisinde ulaşabiliyoruz.

Bilgiye bu kadar kolay ulaşmak başlangıçta insanın önünü açar diye düşünmüştük ama bugün gördüğümüz kolay ulaşılanın çabuk değer kaybettiği gerçeği. Bu bilgi çağının bize kazandırdığı en kötü şey yalnızlık oldu.

Bu çağın yalnız çocukları bilişim dünyasında karşılaştıkları sanal arkadaşlar ile aslında içgüdülerinde var olan sosyalleşmeyi gerçekleştirmeye çalışınca aslında asıl........

© Diriliş Postası