"Yok başka bir cehennem, yaşıyorsunuz işte." 

Bazı yangınlar, söndürüldüğü gün sona ermez. Alevler duvarlardan çekilir, duman dağılır; geriye ise yıllar boyunca taşınan bir sessizlik kalır. Madımak'ta 2 Temmuz 1993'te yaşananlar da böyledir. O gün Madımak Oteli'nde bulunanlar bir çatışmanın tarafı değildi. Aralarında şairler, yazarlar, akademisyenler, sanatçılar ve öğrenciler vardı. Sivas'a kültürel bir etkinlik için gelmişlerdi. Günün sonunda ise Türkiye, düşünce ve ifade özgürlüğünün de hedef alındığı en ağır toplu saldırılardan biriyle karşı karşıya kaldı.

Aradan otuz üç yıl geçmiş olmasına rağmen olayın hukuki boyutu hâlâ tartışılmakta, yargısal süreç ise yeni kararlarla gündeme gelmeye devam etmektedir. Anayasa Mahkemesinin son ihlal kararı da bu uzun hukuk serüvenine yeni bir sayfa eklemiştir.

2 Temmuz 1993 tarihinde Sivas'ta düzenlenen Pir Sultan Abdal Şenlikleri sırasında Madımak Oteli'nin ateşe verilmesi sonucu otuz üç aydın ve sanatçı ile iki otel çalışanı yaşamını yitirdi. Olaylar sırasında iki gösterici de hayatını kaybetti. Cumhuriyet tarihinin en ağır toplu yaşam hakkı ihlallerinden biri olarak kabul edilen bu saldırı, geride derin bir toplumsal yara bıraktı.

Katliamın ardından açılan davalar yıllarca sürdü. Çok sayıda sanık hakkında mahkûmiyet kararları verildi. Buna karşılık bazı sanıklar uzun yıllar yakalanamadı, bazı dosyalar zamanaşımı tartışmalarına konu oldu. Geçen zaman, hukuki sürecin tamamlandığı yönündeki tartışmaları sona erdirmedi. Dosya, ceza hukukunun sınırlarını aşarak insan hakları hukukunun da temel başlıklarından biri hâline geldi.

Yakın zamanda Anayasa........

© 12punto