Yurt dışına yaptığımız siyasi ve kültürel gezilerde arkadaşlarım zaman zaman, “Büyükelçiliğimizi de ziyaret edelim.” derler. Ben ise çoğu zaman, “Lütfen benim ismimi ziyaret listesine yazmayın.” cevabını veririm.Bunu söylerken ne devletime ne de Dışişleri Teşkilatımıza karşı bir önyargı taşıyorum. Tam tersine, dünyanın en köklü hariciye geleneklerinden birine sahip olduğumuza inanıyorum. Gece gündüz demeden ülkemizi temsil eden, kriz bölgelerinde canı pahasına görev yapan, vatandaşımızın derdiyle ilgilenen çok değerli büyükelçilerimiz ve dışişleri mensuplarımız olduğunu da biliyorum. Onlara saygım sonsuzdur.

Ancak her kurumda olduğu gibi bu camiada da görevini makam olarak görenlerle, görevini millet adına emanet olarak görenler arasında ciddi farklar vardır.

Benim mesafeli duruşumun sebebi de budur.

Yıllar içinde farklı ülkelerde edindiğim bazı tecrübeler bana şunu gösterdi: Gazeteci olarak eksik gördüğünüz bir konuyu nazikçe dile getirdiğiniz anda bazı temsilciliklerde eleştiri düşmanlığı başlıyor. Size cevap vermek yerine sizi görmezden gelmeyi, hatta adınızı görünmez bir kara listeye yazmayı tercih eden anlayışlarla karşılaşabiliyorsunuz.

Oysa gazetecinin görevi alkışlamak değil, gördüğünü yazmaktır.

Bir başka dikkatimi çeken konu ise lobi faaliyetleridir.

Çok uzaklara gitmeye de gerek yok… Türk dünyasında, Balkanlar’da ve Kafkaslar’da yaptığım gezilerde beş yıldızlı otellerin önünde onlarca........

© Yeniçağ