Bir “anne”nin hâin evlatları

Annelik sâdece insanların değil, bütün canlıların içinde dişilere verilen üstün bir özelliktir. Yeme-içme, barınma ve soyunu devam ettirme olarak sıralanan ihtiyaçlar hiyerarşisinin dışında ve üstündedir. Bir anne yavrusunu yaşatmak ve korumak için elinden gelen her şeyin ötesinde, canını hiçe sayarak her şeyi yapar. Bu içgüdüsel bir davranıştır ve erkekler ya da doğum yapmamış kadınlar tarafından bakarak, görerek öğrenilmez ve edinilmez.

Ama bâzı evlatlar vardır ki, “insan çiğ süt emmiş” sözünü doğrularcasına annesine vefâsızlık ya da hayırsızlık eder. Onun adı “hayırsız evlat”tır. Annesini aramaz, sormaz. Annesi düşkün hâle geldiğinde annesiyle ilgilenmez. Yine anne bu evlâdına beddua etmez, hakkını helâl etmezlik yapmaz, çünkü o, annedir. Allah’ın “rahim” sıfatıyla donatılmış ve Allah’ın “cemâl” sıfatını yavrusuna aksettiren kişidir. Evlat, kız ya da erkek olsun, bâzen hayırsızlık yapar. Annesi ondan çok şey beklemez. Hâl hatır sorsun, koluna girip yürütsün, sırtına yastık koysun yeter.

Ama evlâdın hâin olanı da vardır. Oysa biz biliriz ki hâinlik vatana yapılır. Çünkü vatan, bir nesilden bir sonraki nesle devredilen bir emânettir ve emâneti korumamak da hâinliktir. Hele bunu bile isteye yapmak vatana yapılacak en büyük ve en affedilmez suçtur.

Bir evlat annesine nasıl hâinlik yapar, diye sorarsanız, bu anne-evlat ilişkisi dâvâ anneliği ve dâvâ evlatlığına dönüşmüş hâllerde olur. Anne olarak kabûl ettiği kişilerin belinden gelerek değil yolundan giderek evlat olduğu dâvâlarda annelik, sadâkat bekler. Anne olarak oluşturduğu fikir, düşünce yapısına dâvâ evlatlarının sâhip çıkması gerekir. Eğer dâvâ evlâdı olduğu iddiasını taşıyan kişi veya kişiler, bu emânete sâhip çıkmaz ve hâinlik ederse, işte bu hâînlik, rahim anneliğine yapılan vefasızlıktan ve hayırsızlıktan çok daha büyük ve ağır bir vebâl........

© YeniBirlik