Fon krizinde oto-oryantalist bakış

“Fon krizi” olarak kayıtlara geçen hadisenin daha ilk günden itibaren dinî kavramlarla tanımlanması oldukça sorunlu bir yaklaşımadır. Benzer yaklaşımlar daha önce de birçok defa karşımıza çıkmıştı. Bu türden yaklaşımların bir sonucu olarak fon krizinde de ahlaki veya ideolojik yozlaşma ve çürüme gibi kavramlar gündeme geldi. Aslında ekonomik açıdan yıkıcı gücü göz önünde bulundurulduğunda daha ilk andan itibaren ahlaki veya ideolojik yargıların öne çıkarılması şüphe uyandırmalıydı. Çünkü hadisenin ne olduğuna dair açıklayıcı bir çerçeve ortaya çıkmamıştı. Buna rağmen çok hızlı bir şekilde krizde adı geçen ve suçu tespit edilen şahsın dinî kimliği ve bu kimliğin fark edilmesini sağlayan başörtüsü ortaya sürüldü. Üstelik bu yöndeki eleştiriler, çoğunlukla dinî çevrelerden geldi. Böylelikle suç genelleştirildi, umumi bir ahlak ve ideoloji sorunu hâline getirildi. Aslında farkında olmadan başörtüsünü yargılamış oldular. Hızını alamayıp 28 Şubat sürecine atıf yapanlar dahi çıktı.

Fon krizinin ortaya çıkmasıyla birlikte dini çevrelerin ortak bir tavra doğru itildiğini tespit etmek durumundayız. Bu ortak tavrın sonucunda çok kısa bir zaman içerisinde siyasal bir dil de üretildi. Birtakım sivil toplum kuruluşlarının belirgin bir biçimde ahlaki, ideolojik ve siyasal dil arasında hızlı bir geçişe imkân veren eleştirel dilinin, tahlili gerektirdiği çok açıktır. Fakat bu yazıda amacımız, açıklanan metinler üzerinden hızlı geçişleri göstermek değildir. Bu........

© Yeni Şafak