Düşünüyorum da, bizim kuşak çok çalkantılı bir dönemden geçmiş. Şimdikiler hiç ağlaşmasın.

Bursa günlerimde izcilik derneğinin başkanlığını yürütüyorum. Bir merkezimiz var. Yurt dışı gezilerimizi, Uludağ kamplarımızı, Hasanağa Koyu'ndaki denizcilik çalışmalarımızı buradan idare ediyoruz. Nihai hedefimiz, Bursa'da yurt dışında örneklerini gördüğümüz izci parklarından birini kurmak. Ancak kirayı bile zor ödüyoruz. Kolay değil.

Bir gün kapımız çaldı. Bir de baktık üç kişilik orta yaşlarda bir heyet ziyaretimize gelmiş. Bize sorular soruyorlar. Yurt içinde ve yurt dışında yaptığımız çalışmalar hakkında bilgi alıyorlar. Bir ara içlerinden biri "kamplarda namaz kıldırıyor musunuz?" diye sordu. Herkese şüphe ile yaklaşma becerisi olan eşim yüzünü buruşturdu. Benim yerime cevap verdi. "İbadet serbest. Gittiğimiz kamplarda her dinin kendine ait bir ibadet çadırı var. İsteyen gider orada namazını kılar. Zorlama yok" dedi. Yaşlı olanı, "Hoca efendinin size selamı var. Sizi sohbetlerimize davet etmeye geldik. Buyurun gelin bu çalışmalarınıza biz de destek olalım" dedi. O zamana kadar izciliği askerliğe, siyasete ve dine alet etmek isteyenler ile hep ters düşmüşüz. Çaylar içildi, ziyaretçiler gitti. 

Akşam Çağdaş'ta söyleşi var. Rahmetli Atalay ile buluştuk. Yönetim üyesi, akıllı oğlan. "Aman ağabey, sakın ha! Uzak dur…" dedi. Atalay o zamanlar makine mühendisleri arasında sözü geçen, neredeyse Bursa'da........

© Yeni Mesaj