Siyaset, silah, para, çıkar hepsi iç içe...

Çoluk çocuk, masum insanlar ölünce “bu nasıl mümkün” diye sormamak elde değil. Savaşın kazananı yok. En çok bedeli hep siviller, çocuklar, aileler ödüyor. Hastane, okul, ev yıkılınca onarılması yıllar sürüyor ama kaybedilen can geri gelmiyor.

Şu an Gazze’de olanlar da bunun en acı örneği. Yardımın ulaşması, ateşkesin sağlanması, çocukların güvenle okula gidebilmesi gerekiyor. Bunlar siyaset üstü, insanlık meselesi. Böyle zamanlarda öfke, üzüntü, çaresizlik hepsi bir arada oluyor. Hepimizin aklında aynı şey: “Neden biri dur demiyor?” Neden bu kadar zor?

Dünyada “dur” diyebilecek en yetkili yer Birleşmiş Milletler. Ama BM Güvenlik Konseyi’nde 5 ülkenin veto hakkı var. Biri “hayır” dediği anda karar çıkmıyor. Bu yüzden birçok ateşkes çağrısı orada takılıyor.

Türkiye, Mısır, Katar... Sürekli arabuluculuk yapıyor. Ateşkesler oldu, yardımlar girdi. Ama kalıcı olmadığı için döngü tekrar başlıyor. En acı tarafı şu: Karar masalarda aylar sürerken, orada her gün can kaybı oluyor. Gazze’de ölenlerin çoğu da Müslüman çocuklar. Camiler, okullar vuruluyor. Bu yüzden “bizim kardeşlerimizin” acısı iki kat. İnsan ister istemez soruyor: “Biz bu kadar kalabalıkken neden durduramıyoruz?”

Cevap basit değil. Çünkü mesele sadece din değil. Siyaset, silah, para, çıkar hepsi iç içe...  Liderler “doğru”yu değil, “bana ne getirir götür”ü düşünüyor. Savaş silahla yürüyor. Silah satan var, askeri üssü olan var. “Dur” demek milyon dolarlık anlaşmayı bozmak demek. Kimse kendi ayağına sıkmıyor. Ticaret, petrol, yatırım, yaptırım... Bir ülkeye baskı yaparsan kendi ekonomin de zarar görür. O yüzden “insanlık” lafta kalıyor. ABD’nin kanlı İran saldırılarını takip ederken günbegün maalesef Gazze’deki soykırımdan bihaber yaşamaya başladık. Her geçtiğimiz günde ajanslara düşen haberlerde müslüman din kardeşlerimiz katledilmeye devam ediyor.

Kadın,........

© Yeni Akit