“Bu benim kendi ölüm, bu benim kendi ölüm; bana geldiği zaman böyle gelecek ölüm…”

Rahmetli Necip Fazıl’ın bir dizesi ile başladık yazmaya. Bu dünyada hepimiz kiracıyız. Nasıl ki kirada duran kişi daireyi kiralayınca mülkün sahibi olmaz ama kullanım hakkının sahibi olur. Aylık faturalar ev sahibine veya komşuya değil de kiracıya gelir; ayen öyle de; bu dünya mülkünün sahibi de Allah, kiracısı bizleriz.

Bir kiracı düşünün. Evi kiraladıktan sonra evin içinde eroin imal ediyor, hatta kenevir yetiştiriyor ve satıyor. Sonunda yakayı ele veriyor. Hakimin karşısında “suç benim değil, mülkün sahibi başkası” dese işe yarar mı? Hayır. Bir işe yaramaz. Evi kullanma hakkı kimde ise sorumlu odur.

Dünya da öyle. Adam cümle günahı, işreti işledikten sonra: “Ben ne yapayım? Şeytanı yaratmışsın, nefsimi yaratmışsın, cazibeyi yaratmışsın; benim ne suçum var? Bunlara kandık” deyip suçu Allah’a atsa; haşa “Tanrım beni baştan yarat, kader utansın, kaderim böyle imiş ağlama anam” gibi güya Allah’ı suçlayıcı ifadeler kullansa evinde eroin imal eden adama benzer. “Ne yapayım; alıcısı hazırdı, satıcısı hazırdı, para cazipti, ihtiyacım vardı. Polisin, jandarman yeteri kadar tedbir alamıyordu; işledim suçu” diyen adam gibidir.

Mülkün sahibi olan Allah bunu çok açık bir biçimde bize bildiriyor: Ali İmran Suresi 26-27. Ayetlerde Rabbimiz: “Gul lillahümme malikel mülki… Ey Muhammet de ki mülkün sahibi sensin; tü’atil mülke men teşaü: Mülkü dilediğine (kiraya) verirsin; ve tenziul mülke mimmen teşaü: mülkü dilediğinden alırsın (kiracıyı çıkarırsın. Ve tuizzü men teşaü: Dilediğini mal ile mülk ile,........

© Yeni Akit