www.yildirimkoc.com.tr

Türkiye’de Osmanlı döneminden beri evlerde parça başı ücret karşılığında üretim yapan çok sayıda insan vardır. Bu kişiler genellikle kendilerini “işçi” kabul etmezler. Sendikalar da bu konuda tam bir sessizlik içindedir. Eve-iş-verme sistemi içinde çalışanlar günümüzde mevzuatımıza göre “işçi” sayılmaktadır. Ancak bu konudaki bilgisizlik ve duyarsızlık nedeniyle, kanunlarımızda işçileri koruyan düzenlemelerden yararlanamamaktadırlar. İşçi sendikaları konfederasyonları ve işçi sendikalarının bu işçileri bilgilendirme ve yönlendirme konusunda bugüne kadar hiçbir önemli çalışması olmamıştır.

Günümüzde bu alanda faaliyet gösteren internet siteleri tarandığında, eve-iş-verme sistemi içinde yapılan işlerden bazıları şunlardır: Antep fıstığı temizleme, bitki çayı/ poşet çay paketleme, boncuk işleri ve boncuk dizimi, bone paketleme, çorap katlama, davetiye katlama ve paketleme, dekoratif sabun yapımı, deri temizleme, dikiş, nakış, örgü, etiket yapıştırma, etiketleme, etli ekmek hazırlama, hamur ve kebap içi hazırlama, hediyelik eşya hazırlama, ıslak mendil paketleme, iplik temizleme, kalem montajı, kına paketleme, kırtasiye malzemesi paketleme, kolonya paketleme, kurutulmuş meyve paketleme, kutu katlama, makine parçaları paketleme, mandal montajı, mandal süsleme, montaj, nikah şekeri yapımı, pasta ve kurabiye hazırlama, silgi paketleme, takı yapımı, tekstil ürünleri temizleme, tespih dizme, tespih paketleme, tişört katlama ve paketleme, yaka dikimi.

2011 yılına kadar Türkiye’de eve-iş-verme sistemi içinde evlerde çalışma ilişkisi, Borçlar Kanunundaki “istisna akdi” olarak kabul ediliyordu. Bu şekilde çalışanlar, kanuna göre, “işçi” değildi.

Evde çalışma konusunda Borçlar Kanunu’nda yer alan düzenleme,........

© Veryansın TV