Sevdiği, inandığı, doğru bildiği bir mesele uğruna yapamayacağı hiçbir şeyin olmadığı prenses Maria, pek de sevmediği şövalyenin koluna girdi.

Eski şatonun genç ve güzel vârisi Maria, babasının ihtişamlı odasından gülerek, neşeyle ayrılırken, az kaldı şövalye zindancıbaşına toslayacaktı.

Kolundan çekti, yürüdüler.

- Aziz pederim, talimat verdi.

- Ne talimatı prensesim?

- Canavarı artık hırpalamak yok.

- Nasıl olur? Bize öyle dememişti.

Maria hemen durdu. Geriye hamle yaptı.

- İstersen yol yakınken dönelim. “Şövalye bana inanmıyor pederim” diyeyim. Hı ne dersin?

- Sana canım feda prensesim! O nasıl söz? Amma ve lakin önceki emirlerini biliyorum da…

- Şimdi o emir lağvedildi. Tamam mı? Artık hükmü yok. Yenisi var.

Sevdiği, inandığı, doğru bildiği ve bulduğu bir mesele uğruna yapamayacağı hiçbir şeyin olmadığı prenses Maria, pek de sevmediği şövalyenin koluna girdi. Zindancıbaşı pek şaşırdı, bu duruma gelebileceğine........

© Türkiye