Hasan Bey ve kaçıracakları adamlar, ani bir baskınla hiçbir şey yapamadan yakalanıp Boğa zindana, diğerleri de odalarına götürülmüştü.

Şatodaki olanları ve Doğan Bey’in yaralanmasını unutamıyor son isteklerini hatırladıkça istemeyerek gözleri yaşla doluyordu. “Hey koca yiğit hey! Sen bu hâllere düşecek adam mıydın?! Of, of!” diye hayıflandı. Başını salladı. Yumruklarını sıktı.

Diğer arkadaşları Hasan Bey ve kaçıracakları adamlar, ani bir baskınla hiçbir şey yapamadan yakalanıp Boğa zindana, diğerleri de odalarına götürülmüştü.

Plan milan kalmamıştı ortalıkta. Nefsinin peşinde koşan azgın, ihtiraslı biri yüzünden neler oluyordu?

Heyhat! Yanında ne Doğan Bey gibi delikanlı, temiz, çalışkan, fedakâr, hakiki dost, ne kötülüklere, kötülere kızıp dağa çıkan, zalimlere başkaldıran Üryan Eşkıya ve ne de bir oturuşta bütün kuzuyu mideye indirebilen, can yoldaşı, pırıl pırıl insan Hasan Bey kalmıştı.

Artık, ne çok sevdiği atından, ne de şimşek gibi çakıp geçtiği tabii güzelliklerden zevk alıyordu o. Oysa bir gün önce hayat ne tatlıydı. Her........

© Türkiye