Του Νίκου Νικολόπουλου, Προέδρου του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος

Η Γαλλία δοκιμάζεται και η Αθήνα παρακολουθεί. Η κυβέρνηση, όμως, δεν βλέπει μόνο όσα συμβαίνουν στους γαλλικούς δρόμους. Βλέπει και τον φόβο μήπως η κοινωνική οργή περάσει τα σύνορα και φτάσει στις ελληνικές πόλεις. Έτσι, αντί να αναζητήσει τι γεννά την αγανάκτηση, σπεύδει να προειδοποιήσει τους πολίτες για το χάος.

Η γαλλική κρίση δεν προσφέρεται ούτε για πανικό ούτε για πολιτική εκμετάλλευση. Προσφέρει ένα σκληρό μάθημα: η δημοκρατία οφείλει να αντιμετωπίζει τη βία, αλλά δεν δικαιούται να βαφτίζει κάθε διαμαρτυρία απειλή. Το κράτος πρέπει να προστατεύει τους πολίτες και την περιουσία τους. Πρέπει, όμως, να ασκεί την εξουσία του με μέτρο και λογοδοσία.

Στις κινητοποιήσεις της 17ης Οκτωβρίου στη Γαλλία, οι αρχές υπολόγισαν περίπου 550.000 διαδηλωτές, ενώ τα συνδικάτα εκτίμησαν ότι συμμετείχαν 800.000. Πολλοί διαδήλωσαν ειρηνικά· παράλληλα, ομάδες προχώρησαν σε εμπρησμούς, λεηλασίες και επιθέσεις. Η βία είναι καταδικαστέα. Δεν εξαφανίζει, όμως, τα πραγματικά κοινωνικά αιτήματα που έβγαλαν τόσο κόσμο στον δρόμο. 

Το 2008 δεν είναι μια βολική ανάμνηση

Για μια χώρα με τις μνήμες της 21ης Απριλίου, η συζήτηση για κατάσταση πολιορκίας, στρατό στους δρόμους και αναστολή συνταγματικών ελευθεριών δεν είναι θεωρητική. Και ο Δεκέμβριος του 2008 παραμένει ένα δύσκολο κεφάλαιο της πρόσφατης ιστορίας μας.

Μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, η Αθήνα έζησε εκτεταμένες ταραχές. Στη σύσκεψη της κυβερνητικής επιτροπής, όπως έχει καταγραφεί, τέθηκαν προτάσεις για έκτακτα μέτρα. Ο Κώστας Καραμανλής και ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης, Προκόπης Παυλόπουλος, δεν τις αποδέχθηκαν.

Η απόφασή τους επικρίθηκε. Καταστήματα και περιουσίες δεν προστατεύθηκαν όπως έπρεπε, ενώ η αγορά του κέντρου υπέστη σοβαρό πλήγμα. Το διακύβευμα, όμως, ήταν μεγαλύτερο από τις ζημιές στην Πανεπιστημίου. Μια επιχείρηση που θα κλιμάκωνε τη σύγκρουση........

© The Best News