«Δεν ζω χωρίς Μαζώ». «Ο,τι έχω ζήσει, το έχει πει η Βίσση». Τέτοια συνθήματα εμπνέει το σημερινό λαϊκό τραγούδι. Και αν το πρώτο, για τον Μαζωνάκη, ηχεί πλέον τραγικό, αμφότερα ξεκινούν και καταλήγουν στην ζωή. Ποιος ζει; Τι ζει; Πώς το ζει;

«Ολη η ζωή σου ένα Σαββατοκύριακο δικό μου…» είχε εκμηδενίσει κάποτε μια ντίβα της πίστας έναν φλώρο δημοσιογράφο. Κι αντί εκείνος να της απαντήσει παραφράζοντας Καβάφη «ουκ έγνως, κυρά μου, ει γαρ έγνως, ουκ αν κατέγνως…» – «έζησες μεν αλλά δεν πήρες πρέφα, διότι αν είχες καταλάβει, δεν θα με καταδίκαζες…», αντί να τη βγάλει νοκάουτ στη γλώσσα των Πατέρων, ζάρωσε ο φουκαράς. Γεγονός που αποδεικνύει ότι εκτός από το να ζούμε, οφελεί και να διαβάζουμε.

Αγανακτούν κάποιοι σχεδόν υπερήλικες οι οποίοι περνιούνται για μπαρουτοκαπνισμένοι, με την ομοιοκαταληξία «ζήσει – Βίσση». «Σιγά μη χωράνε τα ανδραγαθήματα και τα παθήματά μας σε στίχους ποπ σκυλάδικων! Εχει ιδέα η Αννούλα τι σημαίνει γενιά Πολυτεχνείου; Ταξικές συγκρούσεις στη Μεταπολίτευση; Δακρυγόνα; Εκείνη αγρόν αγόραζε ήδη με τον Καρβέλα. Εμείς........

© Ta Nea