İş dünyasında en büyük yanılgı şudur:

“Herkes gerçek sandığı bir oyunun içinde yaşadığını fark etmez!”

İş dünyası bir simülasyondur!

Ama sanıldığı gibi bu kötü bir şey de değildir.

Kötü olan, “simülasyonun farkında olmadan yaşamak” tır!

İyi olan ise; “oyunu doğru okuyupkendi hamleni yapma becerisine sahip olmak” tır.

İş dünyasında kazananlar bu kuralı iyi bilir!

Ve bu simülasyonu doğru okuyabilenler doğru hamlelerle oyunu kazanır.

Diğerleri ise, hâlâ “çok çalışmanın” yeterli olduğunu sanır.

Ralph Waldo Emerson’un o sarsıcı tespiti hala geçerliliğini koruyor.

“Her kurum, zirvedeki adamın gölgesidir.”

Bu söz bir aforizma değil bir teşhistir. Çünkü kurumlar, vizyon ve misyon söylemleriyle, duvarlara asılan değer cümleleriyle, KPI tablolarıyla, sunum ve zirvelerle değil, liderin zihin haritası ve davranış kalıplarıyla şekillenir. Bugün iş hayatına baktığımızda gördüğümüz şey budur: Kurum dediğimiz yapı, aslında “çok katmanlı bir davranış simülasyonu” dur. Ve bu simülasyon, bilinçli ya da bilinçsiz şekilde “davranış mühendisliği” ile çalışır.

Simülasyon dediğimiz şey; gerçek dünyanın risklerini minimize ederek, insanlara belli davranışları tekrar tekrar yaptıran kapalı bir sistemdir.

Oyunlaştırma (Gamification) kavramı ise; oyun felsefesinin, oyunsal düşünmenin ve oyun mekaniklerinin oyun-dışı alanlarda, motivasyonu artırmak ve kullanıcıları problem çözmeye teşvik etmek için kullanılması diye tanımlanır. Aslında gamification iş hayatında oynanan oyunun itirafıdır.

Şunu kabul etmek gerekir ki; “İnsanlar rasyonel varlıklar değildir.”

İnsanlar rasyonel değil,oyunsaldır.

Ödül, statü ve anlam peşinde koşarlar.

Sadakat emirle değil,ilerleme hissiyle oluşur.

İş dünyasında güç açıkça konuşulmaz. Ama herkes onunla hareket eder!

Güç bağırmaz,kural koyar!

Gamification; rozet, puan, leaderboard ve eğlence değildir. Bunlar sadece ara yüzdür. 

Terfiler →Level atlama

Performans notları →Skor tablosu

KPI’lar →Oyunun kazanma koşulları

İş hayatında yaşadığımız simülasyon şuna benzer:

Sabah girilen kapı bir oyun sahnesidir

Unvanlar ise birer avatar

Terfiler, görünürlük, ödüller, sessiz dışlamalar…

Bunların hiçbiri rastlantı değildir. Hepsi bir oyun tasarımının sonucudur.

Ama burada kritik bir fark vardır:

Çoğu oyuncu oyunda olduğunu bilmez. Bilmediği için:

Kuralları sorgulamaz.

Oyunu tasarlayanı görmez.

Kendi stratejisini de haliyle........

© T24