Geçen hafta yine aynı şeyi yaşadım. Eve gelecek kurye sokağı bulamadı. Telefonda tarif ediyorum: Yok, orası değil… Bir önceki köşe… Evet, tabelanın olduğu yer… Şehrin ortasında, açık adresle, canlı konumla bir paketi doğru kapıya ulaştıramıyoruz.

Aynı gün haber akışında bambaşka bir şey okuyorum. İran’da üst düzey bir askeri isim, kendi evinde, bulunduğu apartman komple yıkılmadan, doğrudan hedef alınan bölüm vurularak öldürülüyor. Diğer katlar ayakta. Komşuların yaşadığı bina yerinde duruyor. Operasyon sadece hedefe odaklanıyor.

Biz bir adresi zor bulurken, birileri bir yatak odasının koordinatını milimetrik hesapla tespit edebiliyor. İşte çağ farkı tam burada başlıyor.

Uzun süre savaş dediğimiz şey kaba kuvvetin evrimiydi. Kılıç, tüfek, top, tank… 1991’deki Çöl Fırtınası Operasyonu bile o dönem için teknolojinin zirvesi gibi sunulmuştu. Ama yine de mesele büyük ordular ve büyük yıkımdı. Son on yılda tablo değişti. Rusya-Ukrayna Savaşı ile birlikte savaşın ağırlık merkezi kaydı. Cephe hattı artık toprakta değil, veri akışında kuruluyor. İnsansız sistemler, uydu ağları, elektronik istihbarat, anlık analiz… Savaş bir donanım yarışı olmaktan çıkıp yazılım ve entegrasyon yarışına........

© Sonsöz