Gerçek, duygularımızla pazarlık yapmaz. Can acıtır diye geri çekilmez, sevilmedi diye biçim değiştirmez. Duygular gelir geçer; gerçek yerinde kalır. Hissettiklerimiz yorumdur, gerçek zemindir. Zemin kayarsa herkes düşer. Bugün çoğu insan duygusunu hakikat sanıyor. Kızgınsa doğru, üzgünse haklı, inanıyorsa gerçek… Oysa duygu, gerçeğin ölçüsü değildir. Gerçek; hissettiğimiz değil, olandır.

Gürültü yalanın işidir, kalıcılık gerçeğin. Gerçek, anlatıdan güçlüdür. Söz eğilir, cümle süslenir, hikaye cilalanır. Ama gerçek anlatılmasa da vardır. Bastırılır, ertelenir, üstü örtülür. Bir süre sessiz kalır. Sonra en beklenmedik anda kendini dayatır. Çünkü gerçek bağırmaz; bekler. Gürültü yalanın işidir, kalıcılık gerçeğin.

Bugün gürültü çoktur. Başlıklar bağırır, ekranlar parlar, kalabalıklar tekrar eder. Gerçek ise köşede durur. Sabırlıdır. Çünkü bilir; zaman, en sadık tanığıdır.

Gerçek kişiye göre şekil almaz. “Herkesin kendi gerçeği” olabilir ama hakikat tektir. Bakış açısı değişir, olgu değişmez. Perspektif oynar, zemin oynamaz. Gerçek, çoğunluğa bakıp yön değiştirmez; alkışa göre eğilmez. Elbette herkes “gerçeği” ister. Ama çoğu, gerçeğin kendisine dokunmamasını şart koşar. İşine, konforuna, alışkanlıklarına değmediği sürece… O noktada gerçek, istenmeyen misafire dönüşür.

Gerçek bedel ister. Gerçek rahatlatmak zorunda değildir. O bir teselli değil, bir yüzleşmedir. Bazen adil değildir, bazen güzel değildir, çoğu zaman serttir. Ama vardır. Onu daha iyi hale getirmek insanın işidir; inkar........

© Sonsöz