Spomen-park Slobodište u Kruševcu je „lepa komadeška teritorije“, rekao bi pesnik Miša Stanisavljević – za jedan Park vojne opreme i tehnike sasvim dovoljna. Oni koji su čitali ovog pesnika vrlo dobro znaju da se započeti citat iz pesme „Iznad purifikovanih naseobina“ završava stihovima: Još da se nađu oni/ što bi se, bez loših snova/ mogli skrasiti tu. Nema sumnje da takvih u naprednjačkim redovima ima dosta, i da oni mogu prihvatiti sve što im vrh partije servira, bilo da pazare sumnjivu novogradnju ili da prihvate izgradnju Vojnog parka na stratištu iz Drugog svetskog rata. Još su brojniji oni koji su spremni da birokratski, kada su već postavljeni kao deo gradske uprave, sprovedu nasilničku volju vlasti u delo, što se dogodilo u Kruševcu, i to u okviru Memorijalnog kompleksa Slobodište. Naime, tokom maja meseca na ovom terenu je bez ikakve dozvole i obeležja započeta izgradnja Vojnog parka, za koji je javnost čula zahvaljujući lokalnim aktivistima.

Autor memorijalnog kompleksa Slobodište je arhitekta Bogdan Bogdanović, koji je nakon lokalne inicijative Kruševljana, početkom šezdesetih godina, na južnoj periferiji grada izveo arhitektonsku intervenciju u pejzažu: tako je nastao nesvakidašnji Spomen-park, u znak sećanja na 1650 streljanih rodoljuba i antifašista tokom Drugog svetskog rata. Sam kompleks ima simboliku hrama koji zaprema više prostornih celina: predvorje, ulaz, dvoranu i svetilište. Staza vodi posetioca kroz Kapiju sunca, pored Doline živih (amfiteatar sa pozornicom) sve do Doline pošte (jato od 12 kamenih ptica) koja predstavlja svetilište. Na bedemima unaokolo nalaze se plamenici koji su se nekada palili tokom održavanja Svečanosti slobode, održavanih svake godine od kraja juna do 7. jula, tada........

© Peščanik