Ömer Seyfettin’in “Diyet” öyküsü, yalnızca verilen bir sözün ya da ödenen bir borcun hikâyesi değildir. O hikâye, insanın aldığı her şeyin bir ağırlığı olduğunu anlatır. Hayatta hiçbir şey bütünüyle karşılıksız değildir; bazen bedel hemen ödenir, bazen yıllar sonra çıkar karşınıza. Asıl mesele, o bedelin para olup olmaması değil, insanın iradesi üzerinde bırakabileceği gölgedir.

Demokratik siyasette de en hassas alanlardan biri tam burasıdır. Çünkü siyasetçinin en büyük sermayesi makamı değil, bağımsızlığıdır. Onu güçlü yapan sahip olduğu araçlar, ofisler ya da korumalar değil; kararlarını yalnızca kamu yararını gözeterek aldığına dair toplumda oluşturduğu güvendir. Bu güven bir kez sarsıldığında, hukuken hiçbir suç oluşmasa bile siyasi etik tartışması kaçınılmaz hâle gelir.

CHP’nin kurultayında genel başkanlığı kaybettikten sonra Kemal Kılıçdaroğlu’nun siyasi faaliyetlerini nasıl finanse ettiği uzun süre kamuoyunda tartışıldı. Basında ve sosyal medyada ofisinin, kullandığı araçların ve yürüttüğü siyasi çalışmaların hangi kaynakla sürdürüldüğü soruldu. Bu sorular uzun süre yanıtsız kaldı.

Dün akşam TV100 ekranlarında yapılan açıklamayla bu sessizlik kısmen bozuldu. Kılıçdaroğlu, başlangıçta bazı giderlerin CHP Genel Merkezi tarafından karşılandığını, bunun daha sonra sona erdiğini, ardından ise bir iş insanının araçlarını ve korumalarına ilişkin bazı giderleri üstlendiğini söyledi. Ancak bu desteği sağlayan kişinin kim olduğunu açıklamayacağını da ifade etti.

Tam da bu noktada tartışma yeni bir boyut kazandı.

Çünkü mesele artık yalnızca bir finansman meselesi değildir. Mesele, demokratik siyasette şeffaflığın........

© Nokta Haber Yorum