YURT DIŞINDAKİ VATANDAŞLAR POLİTİKASINDA SÖYLEM VE REALİTE ÇELİŞKİSİ: ANAYASA’NIN “YURDA DÖNÜŞ” RUHUNDAN YABANCI ÜLKE VATANDAŞLIĞI TEŞVİKİNE

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın New York’ta “Avrupa başta olmak üzere dünyanın birçok bölgesinde Müslümanlardan entegre olmaları değil, asimile olmaları bekleniyor. Biz ise entegrasyona ‘evet’ asimilasyonun her çeşidine ‘hayır’ diyoruz” şeklindeki beyanatı, teorik ve kavramsal düzeyde son derece isabetli, millî ve manevî hassasiyetleri gözeten bir tespittir.

https://www.trthaber.com/haber/gundem/cumhurbaskani-erdogan-entegrasyona-evet-asimilasyona-hayir-diyoruz-957910.html

Kendi öz değerlerini, inancını, dilini ve tarihî kimliğini koruyarak, bir toplumda yaşamak (entegrasyon) ile o toplumun hâkim kültürü içinde eriyip benliğini kaybetmek (asimilasyon) arasındaki çizgi, hiç şüphesiz hayatî bir önem taşımaktadır.

Ancak siyasî söylem düzeyindeki bu haklı duruş, yarım asrı aşan devlet politikamızın pratik uygulamaları ve mevzuat zeminimizle karşılaştırıldığında karşımıza derin bir paradoks çıkmaktadır. Yıllardır yürütülen devlet politikası; bir yandan gurbetçilerimize “yaşadığınız ülkenin vatandaşlığına geçin, siyasetine girin, hak sahibi olun” tavsiyesinde bulunurken, diğer yandan “asimile olmayın” uyarısı yapmaktadır. Oysa sosyolojik bir gerçekliktir ki; yabancı bir devletin vatandaşlığına geçmek, o ülkenin siyasî ve hukukî nizamına sadakat yemini etmek demektir. Bu yemin ise doğası gereği asimilasyon çarklarının dönmeye başladığı kapıyı aralamaktadır.

Nitekim Almanya’da yetişen ve Alman vatandaşlığına geçip de siyasete atılan Türk kökenli birçok siyasetçinin vatanımızla hiçbir bağı kalmadığı gibi yer yer Türkiye aleyhine de bir tavır sergilemektedir. Bununla ilgi olarak Mirat-Haber son günlerde bir uyarıda bulunmuştur:

https://www.mirathaber.com/almanyadaki-turk-kokenli-siyasiler/

https://www.mirathaber.com/almanyadaki-turklerin-kimlik-erozyonu-turk-kokenli-siyasetcilerin-asimilasyon-ile-imtihani/

Anayasal Zemin: 62. Maddenin “Yurda Dönüş” Mantığı

Devletin yurt dışındaki soydaş ve vatandaşlarına bakışındaki temel ruhu anlamak için, öncelikle yürürlükteki 1982 Anayasası’nın 62. maddesine bakmak gerekir. Anayasa’nın “Sosyal ve Ekonomik Haklar” bölümünde yer alan bu madde şu şekildedir:

“Devlet, yabancı ülkelerde çalışan Türk vatandaşlarının aile birliğinin sağlanması, çocuklarının eğitimi, kültürel ihtiyaçlarının karşılanması ve sosyal güvenliklerinin sağlanması, öz vatanlarıyla bağlarının korunması ve yurda dönüşlerinde yardımcı olunması için gereken tedbirleri alır.”

Bu metin dar ve lafzi anlamıyla incelendiğinde, devletin asıl önceliğinin vatandaşın Türk vatandaşlığı kimliğini ve vatanla olan hukukî bağını muhafaza etmek olduğu görülür. 1980’lerin başında kaleme alınan bu hüküm,........

© Mir'at Haber