“AİLEM GÜVENDE”DEN KİM NİÇİN RAHATSIZ OLDU?

İki kelime söylendi. Yalnızca iki kelime.

Bir zümre, sanki kapısına balyozla vurulmuş gibi ayağa fırladı.

Feryat bir anda semaya yükseldi.

Bu iki kelimenin hangi yaraya değdiğini insan ister istemez merak ediyor.

“Aile” mi ağır geldi? “Güvende” mi fazla kaçtı?

Yoksa yıllardır kimsenin eteğini bile aralamaya cesaret edemediği alanların üzerine devletin gölgesi düşünce mi uykular kaçtı?

Hakikat çoğu zaman mahkeme zaptından evvel refleksle ele verir kendini.

Bir insanın neye üzüldüğü, kim olduğunu anlatır. Bir zümrenin neye telaşlandığı, nerede durduğunu anlatır.

Fuhuş, uyuşturucu, müstehcenlik var.

Çocuğun korunmasına dair ağır şüpheler var.

Dernek var, işletme var, teşkilatlanma var.

Dosyanın kapağı daha açılmadan bu telaş nedir?

Savcı sormadan siz niçin cevap veriyorsunuz?

Mahkeme konuşmadan siz niçin beraat dağıtıyorsunuz?

Bir yerde fuhuş şüphesi varsa soruşturulmasına neden gücenirsiniz?

Çocuğa dair müstehcenlik şüphesi doğduğunda ilk hassasiyetiniz niçin çocuk olmaz?

Çünkü bu memlekette öyle ince, öyle sabırlı, öyle nazik bir tahakküm kuruldu ki. Kimsenin eline sopa almasına lüzum kalmadı.

Ailenin kendini savunması ayıp, aileye müdahale etmek marifet sayıldı.

Baba konuşursa........

© Mir'at Haber