“Her şey ben yaşarken oldu, bunu bilsin insanlar / ben yaşarken koptu tufan” (İ. Özel).

Son yarım asırda eğitilmiş insana verilen önemdeki değişimi şairin dediği gibi yaşarken gözlemledim. Eğitimde yavaşça bir tufan koptu.

Bilimsel verileri yazımın sonunda paylaşmak üzere öncelikle hayatın içinden bazı anekdotları paylaşacağım:

Bavulum elimde üniversite eğitimi için Erzurum’a giden otobüse binmek için terminale geldiğimde terminalde görevli Yusuf amca birazda ironi ile “Çabuk çay söyleyin bu gençler büyük adam olacak!” diye yüksek sesle bağırmıştı…

Gerçekten de ilçemizdeki 1970 yılında açılan tek lisede okuyanlar arasından üniversite okuyarak vali, rektör, mühendis, yüksek yargı mensubu çıkmıştı…

Üniversite eğitimi almak için yollara düştüğümde babam merhum Halil İbrahim Güvenç, “Oğlum altın bileziği koluna tak da gel” demişti. Ben 4 yıllık bir üniversiteyi başladığım o yıllarda ilçe bürokrasinde görev yapanlardan (kaymakam hariç) daha yüksek bir eğitime başlamıştım. İlçe müdürlüğüne bir teknisyen bakıyordu. Küçüklüğümüzün geçtiği yıllarda (1970’ler) ilçedeki müdürlerin çoğu ilkokul veya ortaokul; öğretmenler lise mezunu........

© Milat