Toplumların hafızasında annelik ne kadar yüceltilmişse, babalık da bir o kadar sessizce kenarda bekletilmiştir. Babalık çoğu zaman duygudan çok sorumluluk, şefkatten çok otorite ile anılır. Oysa değişen dünya bize gösterdi ki, baba figürü uzun yıllar boyunca olduğundan çok daha dar bir kalıba sıkıştırılmış; gölgesinde koskoca bir duygusal dünya saklı kalmıştır.

Bizde baba, ‘evin direği’dir. Evin geçimini sırtlayan, sözü son söyleyen, masanın başında oturan figür… Güçlüdür, yorulmaz, sarsılmaz, duygularını belli etmez. Çünkü ona öğretilen budur. Ancak bu geleneksel baba imgesi, çoğu zaman babanın da kendini ifade etmesini engellemiş; bir nevi duygusal mesafeyi normalleştirmiştir.

Bugünün çocukları ise artık başka bir babayla büyüyor. Parkta çocuğunu uykudan uyandırmamak için saatlerce kucağında gezdiren, gece yarısı ateş düşürmeye çalışan, okulda veli toplantısına anneyle birlikte hatta bazen tek başına giden bir baba profili var artık. Baba, evin sadece maddi değil, manevi yükünü de taşıyabileceğini........

© Milat