Kalemi elime her aldığımda, artık yalnızca cümle kurmadığımı hissediyorum; sanki görünmeyen yaralara dokunuyorum. Bu çağda kelimeler, hiç olmadığı kadar hızlı dolaşıyor. Bir ekranın ışığında doğuyor, bir başkasının kalbinde yankılanıyor. Bazen, yalnızca tek bir kelime, bir insanın iç dünyasında uzun süre susmayan bir çatlağa dönüşüyor.

Eskiden söz, yüz yüze söylenirdi; şimdi parmak uçlarımızdan dökülüyor. Daha hızlıyız, daha aceleciyiz. Birini anlamaya vakit ayırmak yerine, onu tanımlamayı seçiyoruz. ‘Tuhaf’, ‘abartılı’, ‘sorunlu’… Birkaç harf, bir insanın bütün hikâyesinin yerine geçiyor. Oysa hiçbir hayat bu kadar kısa bir kelimeye sığmaz. Ama biz, hızın büyüsüne kapıldıkça derinliği kaybediyoruz.

Sosyal medya çağında yaşıyoruz; herkesin bir vitrini, herkesin bir sesi var. Ama bu sesler çoğu zaman anlamaya değil,........

© Milat