O sabah ilkin saçlarımın örgüsünü açmış ve tüm gece boyunca oluşmuş olan kıvrımları ve dalgaları, önceden lavanta esansıyla yıkadığım saç fırçasıyla taramış ve ardından, o güzelim ilkbahar sabahının neşeyle cıvıldayan serçelerinin yanına; evin bahçesine atmıştım kendimi.

Güneş ışığı pırıl pırıl, hava hem tatlı hem ılık, belli ki henüz sulanmış olan çimenler ıslak, kediler ise hayli sırnaşıktı o sabah. Birkaç adımımı bile özgürce atmama izin vermediler, biraz olsun alaka ve muhabbete mazhar olabilmek için ayaklarıma dolanıp kapanan canlılar.

13 ya da 14 yaşında olduğum senenin Mart ayından bir gündü o gün, hatırlıyorum. Gerçi, benim gibi eylülde doğanlar için herhangi bir yaşın buçuğunda olma zamanıdır, eylül ile arasında 6 ay bulunan mart ayı. Yani yaş, o yaş; çağ, o çağ işte: sadece çocukluğa özgü olan temiz, masum ve incili bir kaftanın, güçlü ve görünmez bir el yordamıyla sırtınızdan çekilip çıkartıldığı yıllar... Gerçi bunu şimdi; geriye dönüp baktığımda söyleyebiliyorum ancak. Zira bir işin, oluşun ya da vaktin tam içinde ve ortasında durduğunuz zaman, onun hakkında pek fazla bir yorumda bulunamıyor, hayatı yalnızca gelişine göre ayak uydurarak yaşayabiliyorsunuz. Araya zaman ve mesafe girmelidir ki, uzaklık sayesinde oluşan o geniş açıyla bakıp yorumlayabilme imkanı elde edilebilsin.

Fakat konumuz........

© Merhaba Haber