Modern insan artık gökyüzüne bakmıyor; çünkü gökyüzünün hikâye atılabilir bir filtresi yok.

Başını kaldırmıyor ama ekran parlaklığını sonuna kadar açıyor. Bir kitabın içinde kaybolamıyor; birkaç sayfa sonra telefon titriyor ve dünya onsuz dönmeyi bırakacakmış gibi bildirime koşuyor. Dostunun derdini dinlerken bile “Hikâyeye hangi şarkıyı koysam?” diye düşünüyor.

Tatilde dinlenmiyor; sadece konum bildiriyor. Denizi görmekten çok, denizin onu görmesini istiyor. Gün batımını yaşamıyor; doğru açıyla çekmeye çalışıyor. Bazı insanlar için anı yaşamak değil, onu kanıtlamak önemli.

Günümüz insanı garip bir çelişkinin içinde yaşıyor. Ne tamamen dindar olabiliyor; bu çağ sürekli şüphe üretiyor. Ne tamamen akılcı olabiliyor; çünkü gece herkes uyuduğunda içinde açıklayamadığı bir boşluk büyüyor. Ne de şair kalabiliyor; çünkü ekonomiyi düşünen insanın metafora ayıracak fazla vakti kalmıyor. Zaten modern insan artık duygularını bile ölçülü tüketmeye çalışıyor. Çok severse üzüleceğinden korkuyor, çok bağlanırsa kaybedeceğini sanıyor. Sanki kalbini değil de borsayı yönetiyor.

Bir kahveyi içerken bile acele ediyor; çünkü kahve soğumadan fotoğrafını çekmesi gerekiyor. Bir şarkıyı sonuna kadar hissedemiyor; çünkü nakarat gelmeden başka bir videoya geçiyor. Yağmuru izlerken bile aklında cevaplanmamış mailler dolaşıyor. Çünkü çağ, insana sürekli “Daha fazlasını yap” diyor ama hiçbir zaman “Bir yerde dur” demiyor.

Modern insanın en büyük yorgunluğu bedensel değil; ruhsal. Ama bunu da tam anlamıyla kabul edemiyor. “Biraz tükenmiş hissediyorum” deyip üstüne üçüncü kahveyi içiyor. Sürekli bir yerlere yetişiyor ama kendine hep geç kalıyor. Takvimi dolu, ruhu müsait değil.

O, parçalanmış bir çağın çocuğu. Teknolojinin sunduğu sınırsız imkânlarla göğe yükselirken, geceleri sebepsizce boşluğa bakıyor. Her şeye ulaşabiliyor ama hiçbir şeye tam anlamıyla dokunamıyor. Binlerce takipçisi........

© Medya Günlüğü