Şirketlerde başarıyı etkileyen üç farklı sermaye türünden bahsedilebilir:

Finansal sermaye: para, kredi olanakları ve varlıklar.

İnsan ve yetenek sermayesi: bilgi, beceri, deneyim ve inovasyon kapasitesi.

Organizasyonel sermaye: sistemler, süreçler, kurum kültürü ve koordinasyon becerisi.

Şirketler bu üç unsurun birleşiminden güç alırlar. Bunlardan birinin çok güçlü olması, diğerlerinin zayıflığını bir noktaya kadar telafi edebilir; ancak uzun vadede sürdürülebilir başarı için üçünün de belirli bir seviyede olması gerekir.

Doğru yeteneklere ulaşmaya çalışan şirketlerin çoğu yıllardır benzer cümleleri kuruyor: “Piyasada doğru yetenek yok” veya “İhtiyacımız olan nitelikli işgücünü bir türlü bulamıyoruz.”

McKinsey araştırmalarına göre şirketlerin büyük çoğunluğu mevcut veya gelecekte ortaya çıkacak yetkinlik açıklarıyla karşı karşıya olduklarını düşünüyor. Araştırmalardan birinde katılımcıların yüzde 87’si bugün veya önümüzdeki yıllarda beceri açığı yaşayacağını ifade ediyor.

Aranan yetenekler yok mu bulunamıyor mu?

Eskiden şirketler ihtiyaç duydukları yetkinlikleri çalışan istihdam ederek çözüyordu.

Bugün ise aynı ihtiyaç; çalışan, dış uzman, proje bazlı ekip, platform çalışanı, yapay zekâ aracı veya bunların kombinasyonuyla karşılanabiliyor.

Dolayısıyla birçok şirketin yaşadığı sorun, gerçekten “yetenek yokluğu” değil; yeteneği arama biçiminin eski olması olabilir.

Ancak bu görüşü biraz dengeli değerlendirmek gerekir.

Bazı alanlarda gerçekten nitelikli insan açığı vardır.

Özellikle ileri mühendislik, derin teknik uzmanlık, veri bilimi, üst düzey satış ve deneyimli yöneticilik gibi alanlarda arz-talep dengesizliği sürüyor.

Ayrıca her iş dış kaynakla çözülemez. Şirket kültürü, stratejik bilgi birikimi, güven ilişkileri ve uzun vadeli koordinasyon gerektiren alanlarda çekirdek kadro hâlâ kritik önemdedir.

Bu sebeple “çalışan modeli tamamen bitti” demek yerine “işgücü........

© Karar