Orta Doğu, tarihinin en kritik dönemeçlerinden birini yaşıyor. İran’da rejim, ekonomik buhran ve halk isyanlarıyla temelinden sarsılıyor. 2022’deki Mahsa Amini protestolarından beri devam eden dalga, 2025 boyunca şiddetlenerek sürdü; Reuters ve BBC’nin Aralık 2025 raporlarına göre, Tahran’da elektrik kesintileri, yakıt kuyrukları ve döviz krizi sokakları doldurdu, güvenlik güçleriyle çatışmalar yüzlerce can aldı. New York Times’ın Ocak 2026 analizinde belirtildiği üzere, Devrim Muhafızları’nın bile iç bölünmeleri yaşadığı konuşuluyor. Bu çöküş, İran’ın Hizbullah’tan Yemen’deki Husilere uzanan “direniş eksenini” felç ediyor ve bölgeye yeni bir boşluk yaratıyor.

Bu boşluğu dolduran ise Türkiye. Suriye’nin kuzeyinde yürütülen kararlı harekâtlar, YPG/SDF unsurlarını adım adım geriletiyor. Anadolu Ajansı ve Al Monitor’un son haberlerine göre, Türk destekli Suriye Milli Ordusu unsurları Tel Abyad’dan Menbiç’e, oradan Fırat’ın doğusuna kadar kritik hatları kontrol altına aldı. SDF’nin Deyrizor ve Rakka’daki mevzileri çöküyor; kabile anlaşmaları ve yerel ayaklanmalarla birleşen bu strateji, terör koridorunu tarihe gömüyor. Jerusalem Post’un 2025 sonunda yayınlanan yorumunda açıkça yazıldığı gibi: “Türkiye, Golan Tepeleri’ne komşu oluyor; İsrail’in kuzey sınırı artık Ankara’nın etkisi altında.” Haaretz de benzer bir başlık attı: “Yeni Komşu: Erdoğan’ın Suriye Zaferi Tel Aviv’i Tedirgin Ediyor.”

Türkiye’nin bu başarılarının arkasında ise eşi görülmemiş bir savunma hamlesi var. Bayraktar’lardan ANKA’lara, Altay tankından Bora füzelerine, SİPER ve HİSAR sistemlerinden Çelik Kubbe’ye uzanan yerli ekosistem, ordumuza asimetrik üstünlük sağlıyor. Test atışları –örneğin 2025’teki 1000 km menzilli fırlatmalar– sadece teknik gösteri değil,........

© İstiklal