bunun adı kalptir, sen çağlayan belle duvara bakarken aklı karışan bir adamın kalbi dağların zirvesinden inmeyen, alışılmamış sevgilerin adamı bazen buruşturulup atılmış bir mendil gibi. sis basıyor ovayı hikâyenin tam burasında arkası güneş deseler de inanma kan dökülmeye ramak kalmıştır ter dökülmeye sancılar gece boyu dinmemiş yeminler edilmiştir binlerce dünyanın dönenceleri üstüne bozkırın uyanmasını beklemeden sevdanın teri dolmuştur göz çukurlarına çalakalem yazılmamıştır bu tufan sözlerini hınçla mühürleyen çocuklar olarak toprağın göğsünden........

© İnsaniyet