Şeytanların zincire vurulduğu, iyiliklerin bölüşüldüğü, güzelliklerin, sevinçlerin ve mutlulukların paylaşıldığı bir mübarek Ramazan Ayını-Bayramını daha geride bıraktık. Rabbim tuttuğumuz oruçları, yapmış olduğumuz tüm ibadetleri ve hayırları, ettiğimiz tüm duaları dergahı izzetinde kabul buyursun.Sözün burasında, şu klasik "nerede o eski bayramlar?" romantizmine hiç giremeyeceğim. Zira ahlak ve güvenlik açısından toplumca geldiğimiz durum, daha doğrusu düştüğümüz seviye gerçekten de artık tam anlamıyla içler acısı hal almış durumda. Hani şu "yeraltı dünyası" denilen "şey" var ya... İşte o şey, çoktan yer üstüne galebe çalmış ve maalesef ki tüm toplumu tam anlamıyla esir almış vaziyette.Bayramın üçüncü günü eşim ve iki çocuğumla akraba ziyaretine çıkmıştık. Gideceğim adrese ulaşmış, dar sokaklarda zor da olsa park edecek bir yer bulmuştum. Araçtan eşim ve çocuklar önce inmiş, ben ise arabanın park halini daha bir güvenli hale getirmek için tekrar araca dönüp gelmiştim. O sırada eşimin ve çocukların tam ayaklarının dibinde bir torpil patladı. Öyle bir patladı ki, hanımın da çocukların da neredeyse ayakları yerden kesildi ve akılları gitti. O korkuyla bastıkları çığlık, o dar sokaklarda adeta çınladı. Yan kaldırımda, hemen dibimizde 20li yaşlarda 3 kişi vardı. İçlerinden biri arkasını dönmüş binanın eşiğine doğru hareket ediyordu. Diğer biri ise alaycı bir şekilde gülerek "yapılır mı bu be?" diyordu.Babalık refleksi ile "birader siz mi attınız bu torpili?" diye çıkıştım. Arkadaşına alaycı şekilde seslenen o genç, bu kez bana doğru dönerek ve adımlayarak "Ne oldu ki?" diye dik bir şekilde karşılık verdi. "Çocukların, kadının ayaklarında patladı. Görmedin mi? Olacak şey mi bu?" diyince de bu kez, "bilerek mi yaptık? Bilerek mi oldu?" diye diklenmeye ve atarlanmaya devam etti(ler). Hatta sesleri duyan çevredeki arkadaşları da toplanmaya başladılar. Durum gitgide ciddiye biniyordu. Ortada hiçbir şey yokken, daha önce hiç tanımadığım-görmediğim,........

© Habername