Eskinin insanlarıyla bugünün insanlarını kıyaslamak galiba hiçbir zaman bitmeyecek, bitmemeli de...

Belki de nesiller arasındaki bu derin uçurumun kapanması ve nerede hata yaptığımızı görebilmemiz için bu mukayeselere hâlâ çok ihtiyacımız var.

​Düşünün ki imkânların, teknolojinin ve konforun en üst seviyede olduğu bir çağda yaşıyoruz; ancak adeta bir ruh hastanesine dönüşen toplum gerçeğiyle baş başayız. Bu kadar çok ruhsal sorun, anksiyete ve tatminsizlik yaşayan bir dünyada, geçmişin aynasına bakmaya gerçekten de gerek yok mu?

​Şimdi en ufak bir sıkıntının, hayal kırıklığının veya konfor bozulmasının arkasına sığınıp kolayca depresyona giren insan; daha önceki dönemlerde hayatın en sert çehresiyle, yoklukla ve imkânsızlıkla boğuşurken neden bu kadar büyük bir ruhsal savrulma yaşamıyordu?

Ya da yeni mi moda oldu.

​Hafızamızı biraz zorlayalım: Nenelerimiz bir lokma ekmeği zor bulurken o tek ekmekle koca bir sofra kurup etrafındakileri doyurabiliyor ve bundan huzur duyabiliyordu. Dedelerimiz yedi-sekiz çocuğun rızkını, eğitimini ve geleceğini omuzlarında taşırken; bugün tek bir........

© Günışığı Gazetesi